Mieczysław Dalkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Dalkiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1875
III Republika Francuska
Data i miejsce śmierci 2 października 1933
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie weterynarz
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor
Małżeństwo Stanisława
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Mieczysław Teodor Dalkiewicz (ur. 8 kwietnia 1875 we Francji, zm. 2 października 1933 w Warszawie) – polski lekarz weterynarii z tytułem doktora, urzędnik ministerialny II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1875 we Francji. Ukończył Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie uzyskując tytuł doktora weterynarii. Od 1896 do 1919 pracował w miastach galicyjskich, wpierw jako asystent w klinice chorób wewnętrznych macierzystej uczelni we Lwowie. Następnie przeniósł się do Sanoka, gdzie początkowo od około 1897 prowadził praktykę lekarską, a następnie od około 1898 prócz niej pracował w tamtejszym magistracie na stanowisku miejskiego lekarza weterynarii[1][2][3][4]. Później pracował we Lwowie, Oświęcimiu, Żywcu, Rohatynie. W 1910 wydał publikację pt. Projekt asekuracyi zwierząt domowych w Galicyi[5]. W 1911 był urzędnikiem w randze weterynarza powiatowego w Departamencie Weterynarii C. K. Namiestnictwa i wówczas pełnił funkcję krajowego nauczyciela wędrownego dla nauki weterynarii w Galicji[6]. Był członkiem wydziału Galicyjskiego Towarzystwa Lekarzy Weterynaryjnych we Lwowie, członkiem zarządu głównego Towarzystwa Kółek Rolniczych we Lwowie[7].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został urzędnikiem służby państwowej w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych od 7 lutego 1919 i pracował jako dyrektor departamentu do 28 stycznia 1924. W tym czasie od 1920 do 1924 sprawował stanowisko kierownika centralnej administracji weterynaryjnej[8], a od 1921 do 1923 był kierownikiem służby weterynaryjnej[9]. Od 1924 czasu do 1926 był zatrudniony jako konsultant w Zjednoczonych Fabrykach Przetworów Mięsnych w Katowicach. Następnie pełnił funkcję powiatowego lekarza weterynarii przy starostwie gnieźnieńskim, po czym w 1928 został inspektorem weterynarii Komisariatu Rządu miasta stołecznego Warszawy. Od 1 maja 1930 był inspektorem weterynarii i jednocześnie wiceprzewodniczącym Państwowego Instytutu Eksportowego przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu i pełnił to stanowisko do śmierci 2 października 1933. W okresie II RP był redaktorem naczelnym czasopisma „Wiadomości Weterynaryjne” (organ polskich lekarzy weterynaryjnych). Publikował także w prasie.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[10].

Jego żoną była Stanisława z domu Milaszewska (ur. w Sanoku, zm. 1 stycznia 1933 w wieku 52 lat)[11]. Mieczysław Dalkiewicz zmarł 2 października 1933 w Warszawie[12][13]. Oboje zostali pochowani w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 224-1-6)[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1898. Lwów: 1898, s. 635.
  2. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1899. Lwów: 1899, s. 378, 635.
  3. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1900. Lwów: 1900, s. 378, 635.
  4. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1901. Lwów: 1901, s. 378, 635.
  5. Projekt asekuracyi zwierząt domowych w Galicyi. books.google.pl. [dostęp 2015-09-27].
  6. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: 1911, s. 5, 843, 916.
  7. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: 1911, s. 1023, 1045.
  8. Jerzy Kita. 90 lat polskiej służby weterynaryjnej. „Życie Weterynaryjne”, s. 914, nr 11 z 2009. 
  9. Jerzy Kita. 90 lat polskiej służby weterynaryjnej. „Życie Weterynaryjne”, s. 918, nr 11 z 2009. 
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  11. Stanisława z Milaszewskich Dalkiewiczowa. „Kurier Warszawski”, s. 9, nr 2 z 1933. 
  12. Zmarli. Dalkiewicz. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2017-01-08].
  13. Ś. p. dr. Mieczysław Dalkiewicz. „Codzienna Gazeta Handlowa”, s. 2, nr 228 z 5 października 1933. 
  14. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. Dalkiewicz. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2017-01-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]