Mikałaj Sluńkou

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mikałaj Mikitawicz Sluńkou (biał. Мікалай Мікітавіч Слюнькоў; ros. Николай Никитович Слюньков, Nikołaj Nikitowicz Sluńkow; ur. 26 kwietnia 1929 w miejscowości Haradziec k. Rohaczowa) – białoruski i radziecki działacz komunistyczny, przywódca Komunistycznej Partii Białorusi (1983-1987), sekretarz KC KPZR (1987-1990).

W 1950 roku skończył technikum motoryzacyjne w Mińsku, a w 1962 roku Białoruski Instytut Mechanizacji Rolnictwa. Od 1954 roku członek partii komunistycznej, 1960-1965 dyrektor mińskiego zakładu produkcji części do traktorów, później do 1972 roku dyrektor fabryki traktorów w Mińsku. 1972-1974 I sekretarz Komitetu Miejskiego partii komunistycznej w Mińsku, 1974-1983 zastępca przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego ZSRR. Od 13 stycznia 1983 roku do 6 lutego 1987 roku I sekretarz KP Białorusi. 6 marca 1986 - 26 czerwca 1987 kandydat na członka Biura Politycznego KC KPZR, 28 stycznia 1987 - 14 lipca 1990 sekretarz KC KPZR, 1987-1988 kierownik Wydziału Ekonomicznego KC KPZR. 1988-1990 przewodniczący Komisji KC KPZR ds. polityki społeczno-gospodarczej. Od 1990 roku na emeryturze.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]