Miodaczek białouchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miodaczek białouchy
Phylidonyris novaehollandiae[1]
(Latham, 1790)
Miodaczek białouchy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina miodojady
Rodzaj Phylidonyris
Gatunek miodaczek białouchy
Synonimy
  • Certhia novaeHollandiae Latham, 1790[2]
Podgatunki
  • P. n. campbelli (Mathews, 1923)
  • P. n. canescens (Latham, 1790)
  • P. n. caudatus Salomonsen, 1966
  • P. n. longirostris (Gould, 1846)
  • P. n. novaehollandiae (Latham, 1790)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Miodaczek białouchy, miodaczek paskobrzuchy (Phylidonyris novaehollandiae) – endemiczny gatunek ptaka z rodziny miodojadów (Meliphagidae) żyjący we wschodniej Australii i na Tasmanii.

Gatunek sklasyfikowany został przez ornitologa Johna Lathama w roku 1790.

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj]

Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny wyróżnia pięć podgatunków P. novaehollandiae[4]:

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 16–20 cm. Masa ciała w przypadku podgatunku nominatywnego to 10–25 g u samca i 10–23 g u samicy, a u P. n. longirostris – 13–23 g u samca i 10,5–20 g u samicy[2]. W upierzeniu nie występuje dymorfizm płciowy. Ogółem upierzenie miodaczka białouchego jest czarno-białe. Wyróżnia się żółta plama na skrzydle oraz żółte boki ogona. Można dostrzec białą plamę w okolicy ucha oraz biały wąs u nasady dzioba. Tęczówka jest biała, u młodych ptaków szara[5].

Ekologia[edytuj]

Przedstawiciele gatunku zamieszkują głównie wrzosowiska i zakrzewienia[2], odwiedza również lasy, zadrzewienia i ogrody, szczególnie te, gdzie rośnie Grevillea i banksja. Ma ciekawską naturę i podchodzi do ludzi[5]. Miodaczek białuchy żywi się nektarem, manną i spadzią. Prócz tego dietę uzupełnia owadami; dzienne zapotrzebowanie na energię u P. novaehollandiae wynosi około 75 kJ, a na białko – 20 mg (odpowiednio więcej w okresie lęgowym)[6].

Lęgi[edytuj]

W Sydney (Nowa Południowa Walia) okres lęgowy trwa cały rok z największym nasileniem od czerwca (późna zima) do września (wczesna wiosna). W paśmie Mount Lofty Ranges oraz Murray Mallee (obszar rolniczy w Australii Południowej) ptaki lęgną się cały rok za wyjątkiem stycznia. Ptaki badane na Tasmanii w latach 2000–2001 gniazdowały od od wczesnej wiosny do środka lata[7].

Gniazdo ma kształt kubeczka i zbudowane jest z kory i mchu spojonych pajęczyną, z miękką wyściółką w środku. Umieszczone jest na drzewie lub krzewie do 6 m nad ziemią[5]. Zniesienie liczy 1–3 jaja. McFarland (1986) doniósł, że z 57 badanych przez niego w PN Nowej Anglii jaj jedynie z 36,8% wykluły się pisklęta, które dożyły wieku opierzenia; za straty w jajach i pisklętach odpowiadały w większości kurawongi czarne (Strepera graculina) oraz kukabury chichotliwe (Dacelo novaeguineae). W trakcie wspomnianych badań na Tasmanii nie zaobserwowano drapieżnictwa na jajach czy pisklętach. Jaja były składane w nawet 48-godzinnych odstępach. Inkubacja trwała 11–14 dni; młode opuszczały gniazdo po mniej-więcej 13 dniach[7].

Przypisy

  1. Phylidonyris novaehollandiae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Higgins, P., Christidis, L. & Ford, H.: New Holland Honeyeater (Phylidonyris novaehollandiae). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2015. [dostęp 15 grudnia 2015].
  3. Phylidonyris novaehollandiae. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b F. Gill & D. Donsker: Honeyeaters. IOC World Bird List (v5.4). [dostęp 15 grudnia 2015].
  5. a b c New Holland Honeyeater. Birds in Backyards. [dostęp 15 grudnia 2015].
  6. David C. Paton. The diet of the New Holland honeyeater, Phylidonyris novaehollandiae. „Australian Journal of Ecology”. 7 (3), s. 279–298, 1982. 
  7. a b Luh Puri Eswaryani Kusuma Yuni & R. W. Rose. Breeding behaviour of the New Holland Honeyeater Phylidonyris novaehollandiae near Hobart, Tasmania. „Jurnal Biologi”. 9 (2), grudzień 2005.