Mohun wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mohun wielki
Mulleripicus pulverulentus[1]
(Temminck, 1826)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Rodzina dzięciołowate
Podrodzina dzięcioły
Plemię Picini
Rodzaj Mulleripicus
Gatunek mohun wielki
Synonimy
  • Picus pulverulentus Temminck, 1826[2]
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Mohun wielki[4], mohun (Mulleripicus pulverulentus) – gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Azja: od północnych Indii do południowo-zachodnich Chin, Indochiny, Półwysep Malajski, niektóre wyspy Indonezji i zachodnich Filipin.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Lasy, również bagienne.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym pożywieniem mohunów wielkich są toczące drewno larwy chrząszczy, a także inne owady. Wykuwają je z drewna silnymi dziobami.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Jest no największy z dzięciołów Starego Świata. Długość ciała 45–50 cm; masa ciała 360–563 g[2].

Zarówno samce, jak i samice mają płowobrązowe gardła i szyje; samce mają czerwone „wąsy”. Młode przypominają ubarwieniem samice, ale są ciemniejsze, mają bardziej stonowane barwy i więcej jasnych plamek na spodzie ciała.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

W okresie lęgowym grupy rozpadają się na poszczególne pary. Ptaki drążą dziuple wysoko w pniach drzew – często martwych i butwiejących. Samica składa na nie wysłanym dnie dziupli 3 lub 4 jaja. Wysiadują je oboje rodzice, a później wspólnie opiekują się pisklętami i karmią je.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Zbierają się w stada liczące około sześć osobników i przelatują z czubka jednego drzewa na drugi. Lecą powoli, nawołując gdaczącymi głosami. Ich lot nie jest falisty, jak u innych dzięciołów.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia 3 podgatunki M. pulverulentus[5]:

  • M. p. mohun Ripley, 1950 – północne Indie, Nepal i północno-wschodnie Indie
  • M. p. harterti Hesse, 1911 – północno-wschodnie Indie do południowo-zachodnich Chin, Indochiny i północny Półwysep Malajski
  • M. p. pulverulentus (Temminck, 1826) – południowy Półwysep Malajski, wyspy: Borneo, Sumatra, Jawa, Balabac i Palawan

Autorzy Handbook of the Birds of the World nie uznają podgatunku mohun[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mulleripicus pulverulentus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Winkler, H., Christie, D.A. & Kirwan, G.M.: Great Slaty Woodpecker (Mulleripicus pulverulentus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-07].
  3. Mulleripicus pulverulentus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Picini Leach, 1820 (Wersja: 2020-01-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-07].
  5. P. Rasmussen, D. Donsker (red.): Woodpeckers (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Philip J Whitfield, Henryk Garbarczyk, Paweł (tłumacz) Kozłowski, Eligiusz Nowakowski: Wielka encyklopedia zwierząt : imperium kręgowców (oryg. The Marshall Illustrated Encyclopedia of Animals). Warszawa: Świat Książki, 1999. ISBN 83-7227-275-1.