Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Belgradzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Манастир Ваведење Пресвете Богородице
Główna cerkiew monasterska
Główna cerkiew monasterska
Państwo  Serbia
Miejscowość Small Coat of Arms Belgrade.svg Belgrad
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Eparchia belgradzka
Ihumenia Anastazja (Savković)
Klauzura nie
Typ monasteru żeński
Obiekty sakralne
Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Kaplica św. Mikołaja
Założyciel klasztoru mniszki z monasteru Kuveždin
Fundator Persida Milenković
Styl bizantyjsko-serbski
Data budowy 1935–1936
Położenie na mapie Serbii
Mapa lokalizacyjna Serbii
Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
44,79°N 20,44°E/44,791900 20,443900

Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyniprawosławny żeński klasztor w Belgradzie, w eparchii belgradzkiej Serbskiego Kościoła Prawosławnego, utworzony w 1936.

Historia[edytuj]

Fundatorką monasteru była Persida Milenković. Teren pod budowę świątyni przekazało miasto[1]. Pierwsza grupa dwunastu mniszek przybyła do Belgradu z monasteru Kuveždin na Fruškiej gorze. Był to pierwszy od kilkuset lat nowy żeński klasztor tradycji serbskiej, utworzony z pomocą mniszek z monasteru Novo Hopovorosyjskich emigrantek, dawnej wspólnoty monasteru Narodzenia Matki Bożej z Leśnej[1][2]. Wśród założycielek klasztoru były zarówno Serbki, jak i Rosjanki, zaś pierwszą przełożoną wspólnoty została dotychczasowa ihumenia monasteru Kuveždin Melania (Krivokućin). Monaster belgradzki był początkowo filią tegoż klasztoru[3]. Główna cerkiew monasterska została wzniesiona w latach 1935–1936 według projektu rosyjskiego architekta Iwana Rika (inne źródła wskazują Serba Pavlego Petrovicia[1][4]) w stylu nawiązującym do średniowiecznego serbskiego budownictwa sakralnego[4] i wyświęcona 25 października 1936 przez patriarchę serbskiego Barnabę. Malowidła we wnętrzu obiektu wykonał Dušan Mihajlović w latach 1972–1982[1].

Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni pozostawał czynny podczas II wojny światowej. W 1945 w klasztorze zmarł wskutek poniesionych wcześniej z rąk ustaszy tortur metropolita zagrzebski Dosyteusz[5].

W monasterze szczególnym kultem otaczane są kopie Leśniańskiej Ikony Matki Bożej, Zografskiej Ikony Matki Bożej, ikona Opieki Matki Bożej, która przetrwała z pożaru klasztoru Kuveždin podczas II wojny światowej, ikona św. Nektariusza z Eginy uznawana za cudotwórczą oraz ikona św. Mikołaja podarowana przez archimandrytę Justyna (Popovicia). Od 2008 w cerkwi monasterskiej wystawione dla kultu są również relikwie metropolity zagrzebskiego Dosyteusza[1]. Oprócz nich monaster posiada relikwie kilkunastu różnych świętych z różnych epok i krajów[3]. Na wyposażeniu klasztoru pozostają ikony z XVIII i XIX w., jak również zabytkowe rękopisy i księgi liturgiczne[1].

Na terenie monasteru pochowani zostali metropolita Skopje Józef, metropolita budziński Arseniusz, metropolita zagrzebski Damaskin oraz biskup budziński Daniel[1].

Przełożone monasteru[1][edytuj]

Przypisy