Muchomor oliwkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muchomor oliwkowy
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina muchomorowate
Rodzaj muchomor
Gatunek muchomor oliwkowy
Nazwa systematyczna
Amanita battarrae (Boud.) Bon
Docums Mycol. 16 (no. 61): 16 (1985)
2009-08-20 Amanita battarrae (Boud.) Bon 54498.jpg

Muchomor oliwkowy (Amanita battarrae (Boud.) Bon) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi [1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1902 r. Jean Louis Émile Boudier nadając mu nazwę amanitopsis battarrae. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1985 r. Marcel Bon, przenosząc go do rodzaju Amanita[1].

Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 1987 r[2].

Morfologia[edytuj]

Kapelusz

Średnica do 12 cm. U młodego grzyba jest jajowato-dzwonkowaty, następnie wypukły. U dojrzałych okazów kapelusz jest często prawie płaski, tylko z małym uwypukleniem w centrum. Powierzchnia jest najczęściej zupełnie naga, żółtobrązowa, oliwkowobrązowa lub oliwkowoszara i do 1/3 promienia prążkowana[3].

Blaszki

Średnio gęste, szerokie, równej długości, wolne. Są białe, w kierunku do środka brązowiejące. Ostrza blaszek gładkie[3].

Trzon

Wysokość 8-13 cm, grubość 8-14 mm, walcowaty, rozszerzający się dołem, bez pierścienia. Początkowo jest pełny, później pusty w środku. Powierzchnia jasnoochroworóżowa i pokryta czerwonobrązowymi włókienkami. Podstawa trzonu otoczona wolną, błoniastą pochwą o brudnobiałym kolorze, czasami poszarpaną na fragmenty[3].

Miąższ

Biały, kruchy, smak ma łagodny i bez wyraźnego zapachu[3].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Europa stanowi główny obszar występowania tego muchomora. Jest tutaj szeroko rozprzestrzeniony, występuje nawet na Islandii i w północnej części Półwyspu Skandynawskiego. Ponadto opisano występowanie tego gatunku w stanie Ontario w USA[4]. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych[5]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Belgii[2].

Rośnie w lasach pod bukami. Owocniki pojawiają się od czerwca do września[2]

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
  2. a b c Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. a b c d Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  4. Discover Life Maps. [dostęp 2015-12-16].
  5. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.