Muzeum Narodowe w Kioto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muzeum Narodowe w Kioto
Kyōto Kokuritsu Hakubutsukan
Ilustracja
Fasada muzeum
Państwo  Japonia
Miejscowość Kioto
Data założenia 1897
Położenie na mapie Kioto
Mapa lokalizacyjna Kioto
Muzeum Narodowe w Kioto
Muzeum Narodowe w Kioto
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Muzeum Narodowe w Kioto
Muzeum Narodowe w Kioto
Ziemia34°59′23,96″N 135°46′23,27″E/34,989990 135,773130
Strona internetowa

Muzeum Narodowe w Kioto (jap. 京都国立博物館 Kyōto Kokuritsu Hakubutsukan?) – muzeum mieszczące się w Kioto w Japonii, jedno z trzech dawnych cesarskich muzeów sztuki. Muzeum skupia się na dziedzictwie dawnej Japonii oraz sztuce azjatyckiej. Obecnie muzeum jest remontowane i zostanie otwarte ponownie w 2013.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Decyzję o założeniu Muzeum Cesarskiego w Kioto, dzisiejszego Muzeum Narodowego w Kioto, podjęto w 1889 wraz z decyzją o powołaniu Muzeum Cesarskiego w Tokio (dziś: Muzeum Narodowe w Tokio) i Muzeum Cesarskiego w Nara (dziś: Muzeum Narodowe w Nara). Budowę rozpoczęto w 1892, a zakończono w 1895, zaś pierwszą wystawę otwarto w 1897. Nazwa muzeum zmieniała się kilkukrotnie - w 1900 na Muzeum Dworu Cesarskiego w Kioto (Imperial Household Museum of Kyoto), zaś w 1924 na Muzeum Daru Cesarskiego w Kioto (Imperial Gift Museum of Kyoto). Obecna nazwa funkcjonuje od 1952.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

  • 1897 — założenie muzeum pod nazwą "Muzeum Cesarskie w Kioto"[1]
  • 1900 — zmiana nazwy na "Muzeum Dworu Cesarskiego w Kioto."[1]
  • 1924 — przekazanie muzeum miastu Kioto i zmiana nazwy na "Muzeum Daru Cesarskiego w Kioto"[1]
  • 1952 — odpowiedzialność za zbiory przejmuje rządowy Komitet Ochrony Dóbr Kultury (Committee for the Preservation of Cultural Properties), zmiana nazwy na "Muzeum Narodowe w Kioto"[1]
  • 1966 — ukończenie sali wystawowej[1]
  • 1969 — Gmach Wystaw Specjalnych, Brama Główna, kasa biletowa i ogrodzenia uznane za dziedzictwo kulturowe Japonii pod dawną nazwą "Muzeum Cesarskie w Kioto"[1]
  • 1973 — pierwsza sesja cyklu Wykładów Sobotnich[1]
  • 1979 — ukończone Centrum Ochrony Dóbr Kultury (Conservation Center for Cultural Properties)[1]
  • 2001 — rekonstrukcja Bramy Południowej w ramach obchodów stulecia[1]
  • 2007 — włączenie do Independent Administrative Institution National Institutes for Cultural Heritage[2]

Gmachy[edytuj | edytuj kod]

Muzeum składa się z wielu budynków, z których najważniejsze to Gmach Wystaw Specjalnych (Special Exhibition Hall) z 1895 (architekt: Katayama Tōkuma) oraz Gmach Zbiorów (The Collections Hall) z 1966 (architekt: Morita Keiichi). Wystawy stałe prezentowane są w Gmachu Zbiorów, zaś Gmach Wystaw Specjalnych używany jest do prezentacji wystaw czasowych.

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie muzeum powstało w celu gromadzenia i wystawiania dzieł sztuki będących własnością świątyń i sanktuariów, a także eksponatów podarowanych przez Ministerstwo Dworu Cesarskiego. Obecnie większość eksponatów muzeum jest na stałe wypożyczona z tych miejsc.

Muzeum podzielone jest na trzy części:

  • Sztuki piękne - rzeźby, obrazy i dzieła kaligrafii
  • Rzemiosło - ceramika, tkaniny, przedmioty z drewna i metalu
  • Archeologia - obiekty archeologiczne i historyczne

Łącznie w muzeum znajduje się ponad 12 tys. eksponatów, z których ok. 6 tys. jest wystawianych. Muzeum posiada też archiwum fotograficzne zawierające ponad 200 tys. negatywów i kolorowych przezroczy. W kolekcji sztuk pięknych ponad 230 obiektów uznanych jest za skarby narodowe lub znaczące dobra kultury.

Muzeum skupia się główne na dziełach Japonii przednowoczesnej (kolekcja obiektów z epoki Heian uchodzi za największą) oraz sztuce azjatyckiej. Muzeum jest również znane z kolekcji rzadkich i starożytnych chińskich oraz japońskich sutr. Inne znane dzieła to senzui byōbu (widoki krajobrazów) z XI w. oraz gakizōshi (zwoje Głodnych Duchów) z XII w.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i IAI National Museum. (2005). Institutional overview, p. 15.
  2. IAI National Institutes for Cultural Heritage. (2007). Outline, PDF/p. 5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]