Nadzwyczajne obostrzenie kary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nadzwyczajne obostrzenie kary – instytucja prawa karnego materialnego polegająca na wymierzeniu kary powyżej górnej lub dolnej granicy zagrożenia przewidzianego w sankcji za dane przestępstwo albo ograniczenia możliwości wyboru przez sąd rodzaju kary, gdy występują sankcje alternatywne.

W przeciwieństwie do nadzwyczajnego złagodzenia kary Kodeks karny przewiduje wyczerpujący katalog sytuacji, w których sąd może lub musi zastosować nadzwyczajne obostrzenie kary:

  1. sprawca przestępstwa popełnił je w warunkach recydywy specjalnej lub multirecydywy,
  2. sprawca z popełniania przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu,
  3. sprawca popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnianie przestępstw,
  4. sprawca popełnił występek o charakterze chuligańskim,
  5. sprawca popełnił przestępstwo o charakterze terrorystycznym
  6. sprawca wypadku drogowego był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo uciekł z miejsca zdarzenia (ten ostatni wypadek jest przez niektórych autorów uważany nie za nadzwyczajne obostrzenie kary, ale wręcz za oddzielny (kwalifikowany) typ czynu zabronionego).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 1 sierpnia 2010. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.