Nagi pies peruwiański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nagi pies peruwiański
Ilustracja
Nagi pies peruwiański
Inne nazwy Peruvian Inca Orchid
Bezwłosy pies Inków
Inca Hairless Dog
Kraj patronacki Peru
Kraj pochodzenia Peru[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa V, sekcja 6,
numer wzorca 310
Nagi peruwiańczyk, odmiana - średnia

Nagi pies peruwiański - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji ras pierwotnych. Nie podlega próbom pracy[1].


Nagi peruwiańczyk występuje w trzech wariantach wielkościowych, podobnych pod względem morfologicznym:

  • nagi pies peruwiański duży (wzrost: 50 - 65 cm, waga 12- 25kg)
  • nagi pies peruwiański średni (wzrost: 40 - 50 cm, waga 8- 12 kg)
  • nagi pies peruwiański miniaturowy (wzrost: 25 - 40 cm, waga 5 - 8kg)

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Kultury, jakie miały wpływ na rozwój rasy, to Mochica (I w. p.n.e- VIII w .n.e) i Chimú (IX- XI w.n.e). Przodkowie nagiego psa peruwiańskiego byli wykorzystywani do pilnowania plantacji orchidei. Zachowały się posążki z wizerunkiem osoby w koronie (najprawdopodobniej władcy) i u jego stóp nagiego psa peruwiańskiego. Inkowie traktowali nagie psy z wyjątkowym szacunkiem. Gdy umierał władca lub inna ważna osobistość, Inkowie chowali zmarłego z nagim psem peruwiańskim. Inkowie uważali, że psy te są wcieleniem bóstw. Wizerunki psów tej rasy istnieją w osadach, w których odkryto ślady cywilizacji wcześniejszych niż cywilizacja Inków.

Ogólna charakterystyka rasy[edytuj | edytuj kod]

Nagi pies peruwiański z usposobienia jest psem spokojnym i przyjaznym, nieufnym wobec obcych. Nagie ciało może być całkiem bezwłose, lub posiadać pojedyncze włoski na głowie i ogonie. Skóra jest koloru szarego, czarnego lub ciemno brązowego, czasami w jasne różowe łatki na łapach i pysku. Cechuje się także tym, że ma wyższą temperaturę ciała, która wynosi ok. 39 stopni. W większości przypadków peruwiańczyki mają braki w uzębieniu, szczególnie w zębach przedtrzonowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 203.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Larousse: "Psy"
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.