Nazwa pospolita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nazwa pospolita (imię pospolite, nazwy pospolite, apelatyw od łac. appellativum) – nazwa mogąca się odnosić do dowolnego egzemplarza desygnatów danej klasy przedmiotów (np. stół, drzewo, pies, kobieta, człowiek), w odróżnieniu od nazw własnych (imion własnych), odnoszących się do jednostek[1].

Wyrazy pospolite (łac. nomina appellativa) służą do kategoryzacji obiektów (przedmiotów), łączymy je w pewne zbiory (klasy) w oparciu o charakterystyczne dla tej grupy cechy, które odróżniają je od innej, np. stół, czyli wyraz pospolity odnosi się do obiektów, które uważamy za identyczne - wszystkie stoły mają co najmniej jedną nogę.

Wyrazy (rzeczowniki) pospolite pełnią w języku dwie funkcje:

  1. funkcję orzekającą – za ich pomocą przypisujemy danemu obiektowi (przedmiotowi) określone cechy (np. Ona jest prawniczką. czy On jest piękny.),
  2. funkcję wskazującą – za ich pomocą wyznaczamy indywidualny, pojedynczy przedmiot, egzemplarz danego zbioru (np. Ten prawnik jest dobry.).

Przypisy[edytuj]

  1. Stanisław Urbańczyk: Encyklopedia języka polskiego. Wrocław: 1991, s. 23.

Bibliografia[edytuj]

  1. Kaleta Zofia, Teoria nazw własnych, [w:] Polskie nazwy własne. Encyklopedia, pod. red. Ewy Rzetelskiej-Feleszko, Kraków 2005, s. 15-36.
  2. Kaleta Zofia, Gramatyka nazw własnych, [w:] Polskie nazwy własne. Encyklopedia, pod. red. Ewy Rzetelskiej-Feleszko, Kraków 2005, s. 37-43.

Zobacz też[edytuj]