Nazwa własna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nazwy własne, imiona własne (łac. nomina propria) – nazwy przysługujące jednostkom, w odróżnieniu od nazw pospolitych, które odnoszą się do dowolnych klas jednostek (egzemplarzy określonej klasy przedmiotów).

Nazwy własne nie są definiowalne.[edytuj | edytuj kod]

Przykład: znając definicję wyrazu krzesło z łatwością można przyporządkować mu przedmioty o cechach typowych dla krzesła. Natomiast Karol to po prostu ten, kto został nazwany Karolem, i nie można na podstawie takiej definicji stwierdzić, komu jeszcze mogłaby taka nazwa przysługiwać.

Nauka o nazwach własnych to onomastyka.[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnić można dwie duże grupy nazw własnych:

  • antroponimy - nazwy osobowe, odnoszące się do ludzi;
  • toponimy - nazwy geograficzne nazywające miejsca.

Wyróżnia się także mniejsze grupy, jak np. nazwy zwierząt (zoonimia), ciał niebieskich (kosmonimia), statków itp.[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Rymut: Nazwy miast Polski. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1987, s. 8. ISBN 83-04-02436-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia języka polskiego, pod red. S. Urbańczyka, Wrocław 1991, s. 216.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]