Niżnia Magura Rycerowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niżnia Magura Rycerowa
Ilustracja
Widok z Małołączniaka. Niżnia Magura Rycerowa powyżej Magurskiego Żlebu
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1800 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Niżnia Magura Rycerowa
Niżnia Magura Rycerowa
Ziemia49°12′30″N 19°57′14″E/49,208333 19,953889

Niżnia Magura Rycerowa (słow. Malá Licierova Magura, 1800 m n.p.m.) – ostatni na zachód i najniższy szczyt grzbietu Magury Rycerowej w słowackich Tatrach. Grzbiet ten oddziela Dolinę Cichą od Doliny Szpaniej będącej jej odgałęzieniem. Słabo wyodrębniony wierzchołek Niżniej Magury rozgałęzia się na dwa żebra opadające do Doliny Cichej, pomiędzy nimi znajduje się nieduży i bezlawinowy Magurski Żleb. Północne stoki północnego żebra opadają do Rycerowego Żlebu.

Nazwa magura jest pochodzenia wołoskiego i w języku wołoskim oznaczało wzgórze, pagórek, kopiec.

W przeszłości Magura Rycerowa była wypasana. Od 1948 r. rejon ten stanowi obszar ochrony ścisłej TANAP-u i jest niedostępny turystycznie. Obecnie Niżnia Magura Rycerowa jest w większości zalesiona, a w najwyższych partiach porośnięta kosówką. Połogie pozostają jeszcze strome stoki Rycerowego Żlebu i część stromych stoków od strony Doliny Szpaniej, stopniowo i one zarastają kosówką. Magura Rycerowa jest dobrze widoczna z czerwonego szlaku turystycznego biegnącego granią główną Tatr od Czerwonych Wierchów na Kasprowy Wierch.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
  2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  3. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.