Niewidzialne małżeństwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niewidzialne małżeństwo
Topper
Ilustracja
Gatunek komedia romantyczna
Rok produkcji 1937
Data premiery 1 sierpnia 1937
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 97 min
Reżyseria Norman Z. McLeod
Scenariusz Jack Jevne
Eric S. Hatch
Eddie Moran
Główne role Constance Bennett
Cary Grant
Muzyka Marvin Hatley
Zdjęcia Norbert Brodine
Montaż William H. Terhune
Produkcja Hal Roach
Wytwórnia Hal Roach Studios
Dystrybucja Metro-Goldwyn-Mayer

Niewidzialne małżeństwo (ang. Topper) – amerykańska komedia romantyczna z 1937 roku, w reżyserii Normana Z. McLeoda z Constance Bennett i Cary Grantem w rolach głównych. Adaptacja powieści Thornea Smitha Topper wydanej w 1926 roku. Pierwszy czarno-biały film pokolorowany cyfrowo i ponownie wydany w 1985 roku przez wytwórnię Hal Roach Studios.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

George (Cary Grant) i Marion (Constance Bennett) Kerby są właścicielami banku, prowadzącymi bogate i beztroskie życie. W wyniku wypadku oboje tracą życie, ale pozostają na ziemi jako duchy. Przekonani, że mają jakąś niezałatwioną sprawę na ziemi, próbują pomóc swojemu przyjacielowi Cosmo Topperowie (Roland Young), który jest prezesem banku[1]. Cosmo wiedzie nudne życie, przywiązany do nudnej pracy w banku. Jego żona Clara (Billie Burke) dba tylko o swoje wygody. Dla kaprysu Cosmo kupuje sportowy samochód George’a. Wkrótce spotyka duchy swoich martwych przyjaciół, które próbują ożywić jego nudne życie[2].

Niewidzialne małżeństwo pierwotnie nakręcony jako czarno-biały film, był pierwszym filmem, który został w pełni pokolorowany cyfrowo. Kolorowana wersja, stworzona została do produkcji telewizyjnej i wideo w 1985 roku przez Hal Roach Studios Film Classics i Colorization Inc[3][4][5].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryan McCormick: Topper (1937) (ang.). Film History. [dostęp 2019-06-22].
  2. Topper (ang.). Letterboxd.com. [dostęp 2019-06-22].
  3. 'Colorization' Is Defacing Black and White Film Classics (ang.). The New York Times. [dostęp 2019-06-22].
  4. 'Colorizing' Film Classisc: A bon od a bane? (ang.). The New York Times. [dostęp 2019-06-22].
  5. Martie Zad: Colors Shower Black and White Films (ang.). The Washington Post. [dostęp 2019-06-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]