Niszczyciele typu Daring (1949)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niszczyciele typu Daring
HMS Diamond, 1952 (IWM).jpg
Opis typu
Kraj budowy  Wielka Brytania
Użytkownicy  Royal Navy
 Royal Australian Navy
 Peru
Wejście do służby 1952-1959
Zbudowane okręty 11
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 3580 t (pełna)
Długość 118,8 m
Szerokość 13,1 m
Zanurzenie 4,1 m
Napęd 2 turbiny parowe z przekładniami, 2 śruby
Prędkość 35 węzłów
Załoga 297
Uzbrojenie 3 podwójne armaty kalibru 113 mm
2 podwójne armaty przeciwlotnicze Bofors L/60 kalibru 40 mm
2 pojedyncze armaty przeciwlotnicze Bofors L/60 kalibru 40 mm
2 pięcioprowadnicowe wyrzutnie torped kalibru 530 mm
1 miotacz bomb głębinowych Squid

Niszczyciele typu Daring – typ jedenastu brytyjskich niszczycieli opracowanych po II wojnie światowej dla Royal Navy i Royal Australian Navy. Okręty weszły do służby w latach 50. i znajdowały się w niej do lat 70. XX wieku.

Był to ostatni typ brytyjskich niszczycieli, którego podstawowe uzbrojenie stanowiła broń artyleryjska. Okręty były wykorzystywane podczas konfrontacji indonezyjsko-malezyjskiej i wojny wietnamskiej.

Dwa okręty (HMS "Diana" i HMS "Decoy") po wycofaniu z Royal Navy zostały sprzedane do Peru, gdzie pełniły służbę do 1993 i 2007 roku.

Okręty[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]