Armata przeciwlotnicza

Armata przeciwlotnicza Flak 36

Załoga radzieckiego działa przeciwlotniczego 85 mm wz. 1939 (52-K) w Moskwie podczas II wojny światowej

Armata przeciwlotnicza (armata plot) – armata przeznaczona do zwalczania celów powietrznych. W odróżnieniu od klasycznej artylerii polowej, działa przeciwlotnicze są przystosowane do prowadzenia ognia pod dużym kątem w górę.

Rozwój tej broni nasilił się wraz z pojawieniem się lotnictwa bojowego – już podczas I wojny światowej przekształcano standardowe działa polowe (do ok. 90 mm kalibru) tak, by mogły strzelać niemal pionowo.

Skuteczne użycie dział przeciwlotniczych na polu bitwy opiera się na zaawansowanym układzie kierowania ogniem, który w miarę upływu czasu stawał się coraz bardziej precyzyjny. W okresie międzywojennym i podczas II wojny światowej wprowadzono dalmierze optyczne, zapalniki czasowe, a następnie radary i zapalniki zbliżeniowe (proximity) – co znacząco zwiększyło skuteczność trafień.

W niektórych przypadkach armaty przeciwlotnicze wykorzystywane są również jako broń do zwalczania pojazdów naziemnych, gdyż ze względu na wysoką prędkość wystrzeliwanych pocisków sprawdzają się jako broń przeciwpancerna. Najbardziej znanym przykładem wykorzystywania ich w tym charakterze jest słynna niemiecka armata przeciwlotnicza Flak 18 kalibru 88 mm.

Najczęściej działa przeciwlotnicze mieszczą się w zakresie kalibru 20–130 mm, przy czym zwyczajowo armaty przeciwlotnicze o mniejszym kalibrze (do 37–40 mm) określa się mianem działek przeciwlotniczych. Największymi działami użytymi w charakterze przeciwlotniczym były armaty japońskich pancerników typu „Yamato” (460 mm) strzelające amunicją rozpryskową (Sanshikidan).

Zobacz też

• artyleria przeciwlotnicza