Ołeh Sztul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ołeh Sztul, ukr. Олег Данилович Штуль-Жданович (ur. 1 lipca 1917 w Łopatyczach - zm. 4 listopada 1977 w Toronto) - ukraiński nacjonalistyczny działacz polityczny i wojskowy, przewodniczący melnykowskiej OUN-M w latach 1965-1976.

Magister literaturoznawstwa Uniwersytetu Warszawskiego[1], studiował również w Seminarium Duchownym w Krzemieńcu, tam też wstąpił do OUN, a po rozłamie do OUN-M. Podczas II wojny światowej należał do najbliższych współpracowników Ołeha Olżycza. Brał udział w tworzeniu oddziałów partyzanckich na Wołyniu, był przedstawicielem OUN-M w sztabie Siczy Poleskiej.

Od 1942 w Zarządzie Głównym OUN-M, pod koniec 1943 trafił do niemieckiej niewoli, skierowany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, gdzie przebywał do października 1944.

Po wojnie przebywał na emigracji w Paryżu, W 1947 wybrany na członka Zarządu Głównego PUN, od 1948 redaktor organu OUN-M - "Ukraijińskie słowo".

Po śmierci Andrija Melnyka mianowany pełniącym obowiązki przewodniczącego, na VI Zjeździe w 1966 mianowany przewodniczącym PUN-OUN. Był zwolennikiem konsolidacji całego ukraińskiego ruchu niepodległościowego, był jednym z założycieli Światowego Kongresu Wolnych Ukraińców.

Pochowany na cmentarzu Bound Brook w USA.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Kubijowicz. Meni 85. Naukove Tovarystvo im. T. Shevchenka. 1985 str. 224

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]