Ogon u człowieka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sześciotygodniowy zarodek człowieka z wyraźnym ogonem

Ogon u człowieka występuje w postaci szczątkowej, gdyż został utracony w trakcie ewolucji[1]. Zarodki ludzkie posiadają ogony, które mierzą ok. 1/6 długości całego zarodka[2]. Pozostałością po ogonie u dorosłych ludzi jest kość guziczna, która występuje w miejscu, w którym inne ssaki posiadają ogon.

Mechanizm wykształcania ogona[edytuj | edytuj kod]

Podczas przekształcania zarodka w płód, ogon jest absorbowany przez resztę ciała. Człowiek, podobnie jak inne naczelne, posiada geny warunkujące kształtowanie się ogona, które jednak są hamowane w trakcie rozwoju płodowego. Zdarza się jednak, że w wyniku różnego rodzaju zdarzeń, jak skrzyżowanie recesywnych alleli, geny te ulegają ekspresji, co prowadzi do wykształcenia właściwego ogona u płodu i potem noworodka[3]. Najczęściej ogon taki nie zawiera kości a jedynie naczynia krwionośne, mięśnie i nerwy. Istnieje jednak kilkanaście udokumentowanych przypadków ogonów posiadających kość[4]. Genetyczny mechanizm wykształcania ogona oraz fakt, że człowiek posiada hamowane geny ogona jest traktowany przez naukowców jako jeden z koronnych dowodów ewolucji[2].

Przypadek Chandre Oram[edytuj | edytuj kod]

Chandre Oram mieszkający we wschodnich Indiach zasłynął z posiadania 33-centymetrowego ogona. Urodził się w rocznicę narodzin hinduistycznego boga Ramy, po czym został ogłoszony wcieleniem boga Hanumana[5][6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]