Oleszów
Wygląd
Na mapach:
48°56′56″N 24°59′02″E/48,948889 24,983889
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
Państwo | |
---|---|
Obwód | |
Rejon | |
Populacja • liczba ludności |
|
Nr kierunkowy |
+380 03479 |
Kod pocztowy |
78011 |
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
![]() |
Oleszów (ukr. Олешів, Ołesziw) – wieś na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie tłumackim; do 1945[1] w Polsce, w województwie stanisławowskim, w powiecie tłumackim, siedziba gminy Oleszów[2].
Prywatna wieś szlachecka prawa wołoskiego, położona była w ziemi halickiej województwa ruskiego[3].
Przez pewien czas, m.in. w 1896 właścicielem dóbr tabularnych Oleszów był hrabia Artur Potocki[4].
W II Rzeczypospolitej wieś w powiecie tłumackim województwa stanisławowskiego.
W marcu 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 11 Polaków[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. nr 2, poz. 5).
- ↑ Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 lipca 1934 r. o podziale powiatu tłumackiego w województwie stanisławowskiem na gminy wiejskie (Dz.U. z 1934 r. nr 69, poz. 664).
- ↑ Grzegorz Jawor, Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w późnym średniowieczu, Lublin 2000, s. 81.
- ↑ Шематизмъ всего клира греко-католической Епархіи Станиславôвской на рôк Божій 1896. R. XI. Stanisławów (Станиславовъ), 1896, s. 151. (ukr.)
- ↑ Henryk Komański , Szczepan Siekierka, Eugeniusz Różański , Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w Województwie Stanisławowskim 1939-1946, Wrocław: ALTA 2, 2008, s. 706, ISBN 978-83-85865-13-1, OCLC 261139661 .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oleszów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 477 .