Opór (psychologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pojęcia w psychologii. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.

Opór – zjawisko odkryte i opisane przez psychoanalityków, którzy ujmują je jako wewnętrzną siłę przeciwdziałającą postępowi w psychoterapii, zmianie pacjenta, a także wszystko to, co zawarte jest w słowach czy działaniach, które utrudniają pacjentowi dostęp do nieświadomości[1].

Inni przedstawiciele szkół psychoterapeutycznych również zajmują się tym zjawiskiem, jednak odmiennie je definiują i rozumieją.

Psychoanaliza[edytuj]

Psychoanalityk przywiązuje szczególną wagę do tych tematów, o których pacjent nie chce mówić. W trakcie procesu swobodnego kojarzenia pacjent w jakimś momencie przejawia ów opór, który często związany jest z życiem seksualnym pacjenta (które obejmuje wszystko to, co przyjemne) lub z wrogimi, pełnymi urazy uczuciami wobec swoich rodziców. Kiedy wyparty temat zostanie w końcu ujawniony, pacjent na ogół twierdzi, że jest on mało ważny, absurdalny, nieistotny albo zbyt przykry, żeby o nim mówić. Celem psychoanalizy jest przełamywanie oporów, konfrontowanie pacjenta z tymi przykrymi myślami, pragnieniami i doznaniami.

Terapia rodzin[edytuj]

W systemowej terapii rodzin opór może wynikać z głęboko zakorzenionych mitów rodzinnych a także nieprawidłowo ukształtowanych granic. Terapia ma na celu przepracowanie kwestii utrudniających komunikację lub modyfikację struktury rodzinnej, tak by rodzina funkcjonowała prawidłowo[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Grzesiuk Lidia (red.): Psychoterapia. Teoria. Warszawa: ENETEIA, 2005, s. 395. ISBN 83-85713-61-1.
  2. Wprowadzenie do systemowego rozumienia rodziny, pod red. Bogdan de Barbaro, 1999, wyd. UJ.

Bibliografia[edytuj]

  • Psychologia i Życie. Wydanie nowe. Richard J. Gerrig, Philip G. Zimbardo. Wydawnictwo PWN 2000