Oscylacja lodowca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oscylacja lodowca – sezonowa zmiana pozycji czoła lodowca lub lądolodu, polegająca na jego naprzemiennej transgresji i regresji[1][2].

Spowodowana jest nakładaniem się zmiennych w czasie czynników takich jak sezonowe a nawet dobowe różnice w ablacji oraz szybkości ruchu lodowca[1]. Nakładanie się tych czynników powoduje, że podczas wiosny i lata pomimo szybszego ruchu lodowców czynnikiem przeważającym są procesy zmniejszania masy (ablacja) i dochodzi do recesji, a jesienią i zimą pomimo zwolnienia ruchu, najistotniejszym czynnikiem jest brak ablacji i mamy do czynienia z transgresją w wyniku której lodowiec swój maksymalny zasięg osiąga późną zimą lub wczesną wiosną[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jacek Jania, Glacjologia, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993, s. 258-259, ISBN 83-01-10639-5.
  2. Piotr Migoń i inni, Słownik encyklopedyczny - Geografia, Warszawa: Wydawnictwo Europa, 2002, s. 384, ISBN 83-85336-85-0.