Pałac Elizejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Elizejski
Pałac Elizejski widoczny z cour d’honneur
Pałac Elizejski widoczny z cour d’honneur
Państwo  Francja
Region  Île-de-France
Miejscowość Paryż
Typ budynku pałac
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Pałac Elizejski
Pałac Elizejski
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Pałac Elizejski
Pałac Elizejski
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Pałac Elizejski
Pałac Elizejski
Ziemia 48°52′12″N 2°18′59″E/48,870000 2,316389

Pałac Elizejski (fr. Palais de l’Élysée) – obiekt znajdujący się w Paryżu przy rue du Faubourg Saint Honoré (nr 55) nieopodal Pól Elizejskich, będący oficjalną rezydencją prezydenta Francji oraz miejscem posiedzeń Rady Ministrów. Ważni goście podczas wizyt międzynarodowych lokowani są w pobliskim pałacu Hôtel de Marigny.

Historia Pałacu Elizejskiego rozpoczęła się od architekta Armanda Klaudiusza Molleta, który posiadał nieruchomość tuż przy drodze do miasteczka Roule (wtedy na zachód od Paryża, a obecnie przy ulicy Faubourg Saint-Honoré). Z tyłu nieruchomości znajdowały się ziemie królewskie. Architekt sprzedał swoją nieruchomość w 1718 Henrykowi Ludwikowi de La Tour d’Auvergne, hrabiemu Évreux, z którym zawarł umowę, że zaprojektuje mu dom odpowiedni dla królewskiego dworzanina – z przodu będzie dziedziniec, a z tyłu ogrody. Hôtel d'Évreux został skończony i ozdobiony w 1722 i mimo że od tego czasu wielokrotnie był przebudowywany, nadal jest świetnym przykładem stylu z czasów regencji. W chwili śmierci hrabiego w 1753, pałac był jednym z najbardziej podziwianych w całym Paryżu i dlatego kupił go król Ludwik XV Burbon jako rezydencję dla swojej metresy Madame Pompadour. Przeciwnicy metresy okazywali jej swoją nienawiść wypisując wciąż na bramie ten sam napis: „Dom dziwki króla”.

Po śmierci Madame Pompadour pałac wrócił do domeny królewskiej, aż do 1773, kiedy został kupiony przez zamożnego bankiera dworskiego – Nicolasa Beaujon, najbogatszego człowieka we Francji, który potrzebował dla siebie „wiejskiego domku” (wtedy Pałac Elizejski znajdował się poza Paryżem). W pałacu bankier trzymał prywatną kolekcję dzieł najwspanialszych malarzy, a żeby jeszcze bardziej go upiększyć zatrudnił architekta Étienne-Louis Boullée. Beaujon był właścicielem pałacu aż do swojej śmierci, potem gmach przeszedł na własność króla Ludwika XVI Burbona.

Podczas wielkiej rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich, pałac stracił na znaczeniu i został przekształcony w magazyn mebli i drukarnię. W 1814 Rosjanie, którzy okupowali Paryż, urządzili sobie tam swoją siedzibę. Dawne znaczenie Hôtel d’Évreux odzyskał w czasie stu dni Napoleona, kiedy stał się oficjalną siedzibą władz Napoleona. Po 1816 upomniał się o niego król Ludwik XVIII Burbon. W czasie drugiej republiki pałac zmienił nazwę na Élysée National i został oficjalną rezydencją prezydenta republiki.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]