Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Obiekt zabytkowy nr rej. 80
Ilustracja
Widok od ulicy Długiej
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Długa 26
Styl architektoniczny klasycystyczny
Ważniejsze przebudowy 1777 - 1790
Zniszczono 1944
Odbudowano 1950
Kolejni właściciele 1764-1795 księżna Maria z Lubomirskich Radziwiłłowa
Obecny właściciel Od 1951 Państwowy Instytut Sztuki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Pałacyk Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej
Ziemia52°14′53,87″N 21°00′17,71″E/52,248297 21,004919
Strona internetowa

Pałac Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej mieści się przy ul. Długiej 26 w Warszawie.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Pałacyk został wzniesiony w roku 1784. Fronton budowli zdobi tympanon ze „Szreniawą bez Krzyża”, herbem rodziny Lubomirskich.

Został spalony w 1944, obecny wystawiony na jego fundamentach w latach 1951-1957 według projektu Anny Boye-Guerquin jako pseudozabytek nawiązujący do pałacu z XVIII w. Oficyny pseudozabytkowe (zachodnia z lat 1953-1954 nawiązuje do kamienicy Lasockiego z ok. 1780, z dawnym przejazdem bramnym przekształconym w projekcie powojennym w sień, oficyna wschodnia ok. 1961-1962 na miejscu oficyny rozebranej w 1955. Dom mieszkalny pracowników PAN ul. Długa 24 zrealizowany w latach 1961-1965. Wnętrza pałacu i d. komory dostosowane do potrzeb powojennego użytkownika: Państwowego Instytut Sztuki (zał. 1949), obecnie Instytutu Sztuki PAN.

Pałacyk wpisany jest do rejestru zabytków (nr rej. 80).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Leśniakowska, Architektura w Warszawie, wyd. 1-3, Warszawa 2005 s. 28