Pandit (tytuł)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pandit (dewanagari पण्डित, trl. paṇḍita, trb. pandita, uczony, tybet. pan-czen) - sanskrycki tytuł nadawany erudytom hinduistycznym, jak również indyjskim profesjonalistom w jakiejkolwiek dyscyplinie teoretycznej. Współcześnie niewielki procent braminów zostaje panditami. Spoczywa na nich obowiązek prezentowania wykładni z pism religijnych w sposób wiążący[1] . Współcześnie holenderska Arja Samadź uznaje w funkcjach panditów kobiety[2]. Bywali też tak tytułowani nauczyciele w Indiach Brytyjskich[3]. We współczesnej angielszczyźnie pundit oznacza eksperta politycznego, publicystę, np. Rusha Limbaugha.

Przykłady zastosowań[edytuj | edytuj kod]

Osoby świeckie[edytuj | edytuj kod]

Wybitni muzycy[edytuj | edytuj kod]

Hinduistyczne imiona guru[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Autorytety. Pandit. W: Monika Tworuschka, Udo Tworuschka: Religie świata. Michał Dobrzański (tł.), Grzegorz Polak (uzup.). Wyd. 1. T. V: Hinduizm. Warszawa: Agora SA, 2009, s. 61, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 978-83-7552-558-8.
  2. Hinduizm w Surinamie i Holandii. Zmiany w kulturze religijnej. W: Monika Tworuschka, Udo Tworuschka: Religie świata. Michał Dobrzański (tł.), Grzegorz Polak (uzup.). Wyd. 1. T. V: Hinduizm. Warszawa: Agora SA, 2009, s. 176, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 978-83-7552-558-8.
  3. II.8 Nasilenie komunalizmu. W: Durga Das: Indie. Od Cruzona do Nehru i później. Wstęp Zakir Husain. Wyd. 1. Warszawa: India EU Council, 2009, s. 123. ISBN 978-83-9289-490-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]