Pedro Canavarro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pedro Canavarro
Data i miejsce urodzenia

9 maja 1937
Santarém

Zawód, zajęcie

polityk, historyk sztuki, nauczyciel akademicki

Alma Mater

Uniwersytet Lizboński

Stanowisko

poseł do Parlamentu Europejskiego (1989–1994)

Partia

Demokratyczna Partia Odnowy

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Złote i Srebrne Promienie Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia)

Pedro Manuel Guedes de Passos Canavarro (ur. 9 maja 1937 w Santarém) – portugalski polityk, historyk, historyk sztuki i nauczyciel akademicki, poseł do Parlamentu Europejskiego III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Prawnuk polityka i prawnika Passos Manuela. Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Lizbońskim, zdobył dyplom z zakresu muzealnictwa i konserwacji zabytków. Został wykładowcą na macierzystej uczelni, a także profesorem w Instituto Superior de Línguas e Administração Leiria i w Wyższym Instytucie Dziennikarskim. Specjalizował się w zakresie historii sztuki, sztuki portugalskiej i cywilizacji greckiej. Pracował też m.in. w Museu Nacional de Arte Antiga i jako lektor języka portugalskiego na uniwersytetach w Japonii. Był komisarzem XVII Wystawy Sztuki, Nauki i Kultury z 1983 Exposição de Arte, Ciência e Cultura oraz komisarzem generalnym Portugalii podczas festiwalu sztuki Europalia 89 w Japonii. Kierował Stowarzyszeniem Przyjaźni Portugalsko-Japońskiej i Towarzystwem Ochrony Dziedzictwa Historycznego i Kulturowego w Santarém[1][2].

Związał się z Demokratyczną Partią Odnowy, w której był później sekretarzem generalnym i przewodniczącym. Zasiadał w radzie miejskiej w Santarém i w Zgromadzeniu Republiki[2]. W 1989 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy Partii Socjalistycznej (jako jedyny przedstawiciel PRD). Przystąpił do frakcji socjalistycznej, jednak w grudniu 1990 przeszedł do Grupy Tęcza. W 1991 wystartował jako lider listy Demokratycznej Partii Odnowy w wyborach parlamentarnych. Po porażce wystąpił z delegacji Partii Socjalistycznej i zaczął reprezentować własne ugrupowanie (w którym jednocześnie utracił przywództwo). W Europarlamencie należał m.in. do Komisji ds. Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Ochrony Konsumentów, Komisji ds. Zagranicznych i Bezpieczeństwa oraz Delegacji ds. stosunków z Japonią[3]. Później kandydował do Europarlamentu jako niezależny we Włoszech[2].

Jest rozwiedziony, ma troje dzieci. Został wielokrotnie odznaczony, m.in. jako Wielki Oficer (1983) i Krzyżem Wielkim (2012) Orderu Infanta Henryka oraz Złotych i Srebrnych Promienie Orderu Wschodzącego Słońca[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Members of the European Parliament 1989–1994. Luksemburg: Office for Official Publications of the European Communities, 1990, s. 131. [dostęp 2017-09-16]. (ang.)
  2. a b c d Joanna Carreira: Pedro Canavarro: "Gosto de passear sobre o mistério" (port.). caras.sapo.pt, 21 maja 2011. [dostęp 2019-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-20)].
  3. Pedro Manuel Canavarro. europarl.europa.eu. [dostęp 2019-09-12].