Periojkowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Periojkowie (gr. Περίοικοι, perioikoi – „ci, którzy mieszkają wokół” lp. Περίοικος od περί «wokół» i οἶκος «dom, gospodarstwo» [1]) – część ludności Sparty, najprawdopodobniej pochodzenia achajskiego, która poddała się bez oporu Dorom[potrzebny przypis]. Periojkowie byli pozbawieni praw politycznych, byli jednak niezależnymi ekonomicznie ludźmi wolnymi. Periojkowie mieli obowiązki wojskowe i uczestniczyli w wyprawach wojennych wraz z spartańskimi hoplitami[1]. W oficjalnych dokumentach spartiatów oraz periojków określano mianem Lacedemończyków[1].

Periojkowie wykonywali wszystkie prace gospodarcze, których nie wolno było z kolei wykonywać spartiatom: zajmowali się rzemiosłem, handlem, przemysłem. Dostarczali armii spartańskiej liczne lekkozbrojne oddziały, np. w bitwie pod Platejami walczyło 10 tys. periojków (5 tys. lekkozbrojnych i 5 tys. hoplitów). Mieszkali we wsiach i miastach wokół Sparty. Wspólnie ze spartiatami nazywani byli Lacedemończykami[potrzebny przypis].

Tym mianem określano też zależną ludność na Krecie[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ateny i Sparta: dwa typy polis. W: Danuta Musiał: Świat grecki. Od Homera do Kleopatry. Warszawa: Trio, 2008, s. 84. ISBN 978-83-7436-178-1.
  2. Otóż urządzenia kreteńskie przedstawiają się podobnie jak lakońskie. Ziemię u Lakończyków uprawiają heloci, u Kreteńczyków periojkowie (Arystoteles, Polityka II, 7, 3).