Peter Aerts

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kickboxing pictogram.svg Peter Aerts
Peter Aerts
Pseudonim The Lumberjack (Drwal)
Data i miejsce urodzenia 25 października 1970
Eindhoven, Holandia
Obywatelstwo  Holandia
Wzrost 192 cm
Masa ciała 108 (2010) kg
Styl walki kick-boxing, boks tajski
Kategoria wagowa ciężka, open
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 91 (141)[1]
Zwycięstwa 66 (105)
Przez nokauty 49 (79)
Porażki 25 (34)
Remisy 0 (2)

Peter Aerts (ur. 25 października 1970 roku w Eindhoven) – holenderski kick-boxer, trzykrotny mistrz K-1 World Grand Prix (1994, 1995, 1998).

Kariera sportowa[edytuj]

Wczesna Kariera[edytuj]

Od 6. do 17. roku życia trenował piłkę nożną, choć jego marzeniem była kariera boksera. Sport ten uprawiali bowiem jego dziadek i wujek. Na zapisanie się na treningi nie pozwoliła mu jednak matka. Zamiast tego w 1983 roku rozpoczął naukę taekwondo. W 1984 roku porzucił je na rzecz kick-boxingu. Swój pierwszy poważny turniej kick-boxerski wygrał w wieku 19 lat[2]. Rok później został mistrzem świata IKBF, a dwa lata później również WMTA w wadze ciężkiej.

K-1[edytuj]

W 1993 roku podpisał kontrakt z nowo powstałą japońską organizacją K-1. Był jednym z ośmiu zawodników, którzy wystartowali w pierwszym turnieju K-1 o mistrzostwo tej organizacji (Grand Prix 1993 w Tokio). Mimo młodego wieku, był już uznanym kick-boxerem i jednym z faworytów do sięgnięcia po tytuł. Odpadł jednak już po pierwszej walce, przegrywając przez decyzję z rodakiem Ernesto Hoostem.

W latach 1994 i 1995 dwukrotnie tryumfował w finałowym turnieju K-1, stając się jedną z największych gwiazd tej organizacji. Sukces ten powtórzył jeszcze w roku 1998. Zasłynął wtedy znokautowaniem wszystkich trzech rywali (kolejno Masa'aki Satake, Mike Bernardo, Andy Hug) w pierwszych rundach, wygrywając turniej w rekordowym łącznym czasie 6 minut i 43 sekund. Rekord ten został pobity w 2009 roku przez Semmy'ego Schilta[3].

Następne lata nie były udane dla Aertsa, który trapiony kontuzjami był zmuszony do wycofania się z wielu turniejów. Na udział w kolejnej walce o tytuł mistrza K-1 musiał czekać aż do 2006 roku, kiedy dotarł do finału, startując jako zawodnik rezerwowy (po wycofaniu się Remy'ego Bonjasky'ego). Przegrał jednak przez decyzję z broniącym tytułu Semmym Schiltem. Obaj spotkali się ponownie w finale następnego roku. Tym razem Aerts przegrał w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut z powodu kontuzji kolana.

Aerts wziął rewanż na Schilcie we wrześniu 2008 roku, kiedy wyeliminował go z udziału w finałach K-1 World GP, pokonując go podczas Final 16 w Seulu. Złamał tym samym trwającą od 2005 roku kompletną dominację Schilta w K-1[4]. W Finale World GP odpadł jednak już w pierwszej walce, pokonany przez techniczny nokaut przez Badra Hariego. W 2009 roku po raz pierwszy w karierze nie zakwalifikował się do finałów, przegrywając w Final 16 z Alistairem Overeemem.

3 kwietnia 2010 roku otrzymał szansę walki o mistrzostwo K-1 w wadze ciężkiej (do 100 kg). Aerts, nominalnie zawodnik wagi superciężkiej, aby w niej wystąpić schudł do 97 kg. Jego rywalem był dotychczasowy mistrz, Kyotaro. Japończyk znokautował Holendra ciosem sierpowym w drugiej rundzie[5]. W październiku podczas Final 16 Aerts pokonał przez decyzję po dodatkowej rundzie Ewertona Teixeirę i po raz 17 awansował do Finału K-1 WGP, który został rozegrany 11 grudnia 2010 roku w Tokio. W ćwierćfinale znokautował Mighty Mo, a w zaciętym półfinale wygrał przez decyzję większości z obrońcą tytułu Semmym Schiltem. 40-letni Aerts, jak sam przyznał po gali, nie wytrzymał jednak trudów turnieju i w konsekwencji w finale uległ przez szybki nokaut Alistairowi Overeemowi[6].

Niedługo potem K-1 z powodu problemów finansowych zawiesiła funkcjonowanie. W 2012 roku Aerts związał się więc z holenderską organizacją Glory. Ponad 40-letni zawodnik, trapiony licznymi kontuzjami nie odnosił już jednak znaczących sukcesów.

19 października 2014 roku Aerts stoczył w Osace walkę z Ernesto Hoostem, której stawką było mistrzostwo świata WKO w kick-boxingu w wadze ciężkiej. Było to 6 w historii starcie między obydwoma utytułowanymi holenderskimi zawodnikami. Po raz czwarty tryumfował Hoost, który po 3 rundach zwyciężył przez jednogłośną decyzję sędziów. Jak się potem okazało była to ostatnia walka Petera Aertsa. W sierpniu 2015 roku miał wprawdzie walczyć na kolejnej gali w Japonii, jednak w dniu 8 czerwca 2015 roku poinformował, iż niezaleczone kontuzje wykluczają jego występ. W związku z tym ogłosił, iż po ponad 30 latach sportowej kariery wycofuje się z dalszych startów i zamierza się poświęcić trenowaniu młodych zawodników[7][8].

Osiągnięcia[edytuj]

Peter Aerts jest rekordzistą pod względem występów w finałowym turnieju K-1 World Grand Prix – 17 razy (nieprzerwanie w latach 1993-2008 oraz w 2010 roku; walczył również w 2009, ale jedynie w walce rezerwowej). Wygrał trzy razy (1994, 1995, 1998), trzykrotnie był drugi (2006, 2007, 2010). Przydomek "Drwal" nawiązuje do jego nokautujących kopnięć, którymi "ścinał" swoich rywali.

Lista walk MMA[edytuj]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 1-2 Estonia Baruto Kaito Decyzja (jednogłośna) 3 3:00 Rizin FF: Iza no Mai 31.12.2015 Japonia Saitama
Przegrana 1-1 Japonia Shungo Oyama Poddanie (skrętówka) 1 0:30 K-1 PREMIUM 2005 Dynamite!! 31.12.2005 Japonia Osaka
Wygrana 1-0 Japonia Wakashoyo Shunichi TKO (ciosy pięściami) 1 1:36 Hero's 2 6.07.2005 Japonia Tokio

Przypisy

  1. Bilans obejmuje walki w cyklu K-1 WGP; w nawiasie ogółem w kick-boxingu i dyscyplinach pokrewnych. Stan na 19.09.2015
  2. Peter's History (ang.). peteraerts.com. [dostęp 2009-08-30].
  3. FIGHT24.PL - Polski serwis informacyjny MMA i K-1 » Blog Archive » K-1 World GP 2009 FINAL – rewanże i rekordy
  4. Monty DiPietro: Aerts Overwhelms Schilt in Seoul (ang.). [dostęp 16 października 2008].
  5. Stuart Tonkin: Titles Defended: Kyotaro & Semmy Victorious (ang.). k-1.co.jp, 3 kwietnia 2010. [dostęp 2010-04-07].
  6. Stuart Tonkin: K-1 WGP 2010: A Monster Crowned (ang.). [dostęp 13 grudnia 2010].
  7. Fraser Coffeen: Peter Aerts officially retires: Kickboxing legend calls it quits after 30 years (ang.). [dostęp 21 września 2015].
  8. Dave Walsh: Peter Aerts officially retires (ang.). [dostęp 21 września 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj]