Pieczareczka amerykańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pieczareczka amerykańska
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina pieczarkowate
Rodzaj pieczareczka
Gatunek pieczareczka amerykańska
Nazwa systematyczna
Leucoagaricus americanus (Peck) Vellinga
Mycotaxon 76: 433 (2000)
Pieczareczka amerykańska: drugie zdjęcie
Leucoagaricus-Americanus1.jpg

Pieczareczka amerykańska Leucoagaricus americanus (Vittad.) Wasser – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Leucoagaricus, Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1872 Ch.H. Peck nadając mu nazwę Agaricus americanus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 2000 r. Else C. Wellinga[1].

Synonimów nazwy naukowej ma kilkanaście. Niektóre z nich[2]:

  • Leucoagaricus bresadolae (Schulzer) Bon & Boiffard 1977
  • Leucoagaricus bresadolae (Schulzer) Bon & Boiffard 1977 var. bresadolae
  • Leucoagaricus bresadolae var. cookeianus Bon 1993
  • Leucocoprinus americanus (Peck) Redhead 1979
  • Leucocoprinus bresadolae (Schulzer) Wasser 1978
  • Leucocoprinus bresadolae (Schulzer) M.M. Moser 1967

Nazwę polską podaje atlas grzybów[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 3-12 cm, u młodych okazów kulisty, później półkulistołukowaty, na koniec płaski, często z garbem na środku. Powierzchnia początkowo gładka, potem coraz bardziej złuszczająca się. Początkowo ma barwę od białawej do brązowej, potem różowobrązową. Łuski czerwonobrązowe[4].

Blaszki

Gęste, wolne, u młodych okazów białe, potem różowawe, w końcu czerwonobrązowe[4].

Trzon

Wysokość 4,5–12 cm, grubość 1–4 cm, kształt walcowaty, w dolnej części wyraźnie nabrzmiały. Powierzchnia naga lub drobno jedwabista, początkowo biaława, potem coraz bardziej czerwonawa, w końcu czerwonobrązowa. Po uszkodzeniu zmienia barwę na żółtą, potem czerwonawą. Posiada wysoki, podobny do kołnierza, zwisający pierścień, początkowo biały, potem plamisto czerwonawy. U podstawy trzonu biała grzybnia z cienkimi sznurami grzybniowymi[4].

Miąższ

Gruby, biały, po przekrojeniu powoli barwiący się na żółto, po wysuszeniu czerwony. Bez wyraźnego zapachu i smaku[4].

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników biały, zarodniki elipsoidalne, o rozmiarach 9–11 × 6–7 μm, gładkie z małą ilością porów,amyloidalne. cheilocystydy maczugowate lub wrzecionowate o rozmiarach 50-85 × 7,5–23 μm. Pleurocystyd brak. Strzępki w KOH barwią się na brązowo. Komórki w skórce kapelusza o średnicy 3–25 μm, hialinowe do brązowych, strzępki końcowe cylindryczne lub zwężające się[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej stanowisk podano w Ameryce Północnej. Jest tutaj szeroko rozprzestrzeniony, ale częściej spotykany na wschód od Gór Skalistych[4]. Notowany jest także w niektórych krajach Europy i w Nowej Zelandii[5]. W Polsce gatunek ten był nieznany, brak go w wykazie wszystkich grzybów wielkoowocnikowych W. Wojewody z 2003 r[6]. Po raz pierwszy jego występowanie w Polsce podaje Gierczyk w 2011 r[7].

Saprotrof rosnący pojedynczo, w rozproszeniu lub stadnie na zrębkach, w pobliżu wysypisk odpadów, na siedliskach ruderalnych i na pniakach. Sporadycznie pojawia się w lesie, gdzie rośnie na pniakach lub wokół martwych drzew. Owocniki wytwarza od lata do jesieni lato i jesień[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2017-11-19].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2017-11-19].
  3. Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  4. a b c d e f g Mushroom Expert. Leucoagaricus americanus. [dostęp 2017-11-19].
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2017-11-19].
  6. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  7. B. Gierczyk i in.. Rare species of Lepiota and related genera. „Acta Mycologica”. 46, s. 137-178, 2011 (ang.).