Pieniądz elektroniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pieniądz elektroniczny – pojęcie prawne zawarte w ustawie o usługach płatniczych uchwalonej przez Sejm Ustawodawczy 19 sierpnia 2011 r. (Dz.U. nr 199 poz. 1175)[1];

Ustawodawstwo polskie[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z art. 2 pkt 21a ustawy o usługach płatniczych pieniądz elektroniczny oznacza "wartość pieniężną przechowywaną elektronicznie, w tym magnetycznie, wydawaną, z obowiązkiem jej wykupu, w celu dokonywania transakcji płatniczych, akceptowaną przez podmioty inne niż wyłącznie wydawca pieniądza elektronicznego".

Ustawodawstwo unijne[edytuj | edytuj kod]

W prawie Unii Europejskiej pieniądza elektronicznego dotyczy dyrektywa 2009/110/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE.

W szczególności w świetle prawa pieniądzem elektronicznym nie są kryptowaluty (np. bitcoin), gdyż nie są one surogatem monet i banknotów emitowanych przez państwo[2].

Zarówno w prawie polskim, jak i unijnym, pieniądz elektroniczny inkorporuje roszczenie skierowane do emitenta o wydanie odpowiedniej kwoty pieniężnej. Rozwój nowych sposobów płatności wymyka się nierzadko regulacjom prawnym, co prowadzi do trudności w ich kwalifikowaniu, dotyczy to zwłaszcza takich sposobów płatności jak: jednorazowe i wirtualne karty przedpłacone, spersonalizowane płatności on-line czy płatność za dobra i usługi dokonywane za pomocą SMS.

Przypisy

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.

Pieniądz