Planety z cyklu Diuna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W Uniwersum Diuny akcja rozgrywa się na powierzchni kilku planet, zaś o istnieniu innych wskazują rozmaite przypisy które Frank Herbert wprowadził do swojej powieści.

Arrakis[edytuj]

 Osobny artykuł: Arrakis (Diuna).

Kaitain[edytuj]

 Osobny artykuł: Kaitain.

Stolica Imperium rządzonego przez Ród Corrinów.

Kaladan[edytuj]

 Osobny artykuł: Kaladan.

Siedziba Rodu Atrydów. Na większości powierzchni planety występują oceany. Ludzie na planecie są oddani Atrydom, uważając ich za bardzo dobrych władców. Tutaj rozpoczyna się akcja powieści, kiedy Atrydzi, z rozkazu Imperatora, zmuszeni są do opuszczenia planety i udania się na Arrakis by objąć planetę w lenno.

Giedi Prime[edytuj]

 Osobny artykuł: Giedi Prime.

Planeta będąca siedzibą Rodu Harkonnenów. W czasach Dżihadu Butleriańskiego była to główna planeta Ligi Szlachentych - bastionu wolnych ludzi, opierających się inwazji maszyn.

Salusa Secundus[edytuj]

 Osobny artykuł: Salusa Secundus.

Więzienna planeta w lennie Imperatora, gdzie rekrutuje on swoje elitarne oddziały wojskowe - Sardaukarów. Wiadomo, że planeta jest zbliżona warunkami do tych panujących na Arrakis, co daje żołnierzom niebywałą wytrzymałość.

Tleilax[edytuj]

 Osobny artykuł: Tleilax.

Ix[edytuj]

 Osobny artykuł: Ix.

Źródło nowoczesnych technologii w Uniwersum Diuny, niekiedy łamiące Wielką Konwencję.

Wallach IX[edytuj]

Dziewiąta planeta Laudżin, będąca macierzystą siedzibą Bene Gesserit.

Richese[edytuj]

Druga planeta we wszechświecie słynąca z wyrobu maszyn, siedziba pomniejszego Rodu Richese.[1]. Zniszczona przez Dostojne Matrony: "W kontynentach powstawały pęknięcia, w atmosferze szalały burze ryczących płomieni. Pasma fal elektromagnetycznych wypełniły krzyki rozpaczy, wrzaski bólu i przerażenia, a potem przeszywające uszy sprzężenie, kiedy unicestwiacze dokończyły dzieła zniszczenia. Zakłady zbrojeniowe, stocznie, miasta, łańcuchy górskie i całe oceany zamieniły się w zjonizowaną parę. Ziemia stała się wypaloną, pokrytą pęcherzami ceramiczną skorupą"[2]

Rossak[edytuj]

Jedna z głównych planet Dżihadu Butleriańskiego, będąca częścią Ligi Szlachetnych. Większość jej powierzchni zajmuje nieprzenikniona dżungla, w której kryje się źródło wielu nietypowych leków. Z niej pochodzą także tzw. „Czarownice z Rossaka” które opanowały możliwość niszczenia umysłów Tytanów. Tutaj urodziła się i wychowała Norma Cenva – założycielka Gildii Kosmicznej.

Ginaz[edytuj]

Planeta słynąca ze szkolenia doskonałych wojowników. Duncan Idaho jest mistrzem Miecza z Ginaza.

Tupile[edytuj]

"Planeta azylu" (prawdopodobnie kilka planet), miejsce schronienia dla podbitych rodów Imperium. Położenie jej (ich) znane było jedynie Gildii i trzymane w tajemnicy na mocy pokoju gildyjskiego.[3]

Kapitularz[edytuj]

Jedna z „bezpiecznych” planet Zgromadzenia Żeńskiego, skolonizowana wkrótce po śmierci Boga Imperatora. Planetę otaczały statki pozaprzestrzenne, dzięki czemu planeta była niemożliwa do zlokalizowania (nawet Gildia Kosmiczna nie znała jej położenia). W czasie trwania akcji powieści Heretycy Diuny i Kapitularz Diuną jest to główna siedziba Matek Wielebnych, przeniesiona z Wallach IX.

Węzeł[edytuj]

Wezeł był główną planetą Gildii Kosmicznej, na której znajdowała się ogromna twierdza, gdzie nawigatorzy mogli swobodnie przemieszczać się jej olbrzymimi korytarzami. Później, podczas inwazji Dostojnych Matron, Węzeł staje się ich główną planetą. Tutaj też Bene Gesserit przypuszczają atak na Dostojne Matrony.

Buzzell[edytuj]

Jedna z planet Zgromadzenia Żeńskiego. Jest to chłodna planeta, prawie w całości pokryta oceanem. W oceanie na planecie żyły stworzenia, które wytwarzały Kojotyty – najcenniejsze klejnoty we wszechświecie.

Poritrin[edytuj]

Występuje w cyklu "Legendy Diuny". W czasach Dżihadu Butleriańskiego była siedzibą naukowca Tio Holtzmana oraz bezwzględnego Lorda Bludda. Zamieszkiwana przez wielu niewolników wyznających buddislam. Podczas buntu część z nich ucieka na Diunę.

Przypisy

  1. Frank Herbert: Diuna. Poznań: REBIS, 2007, s. 62.
  2. Łowcy z Diuny, tłumaczenie: Andrzej Jankowski
  3. Frank Herbert: Diuna. Poznań: REBIS, 2007, s. 666.