Pośrednik w obrocie nieruchomościami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pośrednik w obrocie nieruchomościamizawód polegający na kojarzeniu stron transakcji (także doradztwo) przy zakupie, sprzedaży, zamianie, najmie, wynajmie nieruchomości. Zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741, art. 179 ust. 2) "pośrednikiem w obrocie nieruchomościami jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami". Obecnie po wejściu w 2013 r. tzw. "ustawy deregulacyjnej" wykonywanie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nie wymaga już licencji, a jedynie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej[1] (poza oczywiście kwestiami związanymi z rejestracją działalności gospodarczej, zależnymi od jej formy).

Podstawy prawne[edytuj | edytuj kod]

Zawody związane z obsługą nieruchomości:

działają na podstawie z ustawy o gospodarce nieruchomościami, która określa podstawowe zasady prowadzania działalności zawodowej w tym zakresie. Są to zawody regulowane. Wykonywanie działalności w zakresie tych zawodów wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji i uprawnień lub spełnienia odpowiednich warunków. W przypadku pośrednika w obrocie nieruchomościami była to odpowiednia licencja. Po "deregulacji" wielu zawodów w 2013 r. odrębną ustawą, zniesiono licencje zawodowe dla pośredników w obrocie nieruchomościami[1].

Uzyskanie licencji pośrednika w obrocie nieruchomościami[edytuj | edytuj kod]

Do końca roku 2007, aby otrzymać licencję pośrednika w obrocie nieruchomościami, wystarczyło posiadać średnie wykształcenie, odbyć kurs, półroczną praktykę i zdać egzamin państwowy (pisemny i ustny). Z dniem wejścia ustawy nowelizującej (1 stycznia 2008) został zniesiony egzamin państwowy. Obecnie należy posiadać wykształcenie wyższe i ukończyć studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub posiadać wykształcenie wyższe z zakresu gospodarki nieruchomościami oraz odbyć odpowiednio udokumentowaną praktykę. Ponadto osoba ubiegająca się o licencję musi być niekarana oraz posiadać pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba z wykształceniem średnim, która chciała ubiegać się o licencję, zobowiązana była do zdania egzaminu państwowego. Licencję mogła uzyskać wyłącznie osoba fizyczna. Licencję nadaje Minister Infrastruktury. Licencję pośrednika w obrocie nieruchomościami (na 31 styczeń 2013 r.) posiadło 19350 osób.[2]

W 2013 r. uchwalono tzw. "ustawę deregulacyjną" mocą której zniesiono obowiązek posiadania licencji pośrednika w obrocie nieruchomościami[1].

Obowiązki pośrednika w obrocie nieruchomościami[edytuj | edytuj kod]

Ustawa o gospodarce nieruchomościami definiuje kodeks powinności pośrednika:

  • stosować przepisy prawa;
  • stosować standardy zawodowe;
  • kierować się zasadami etyki zawodowej;
  • czynności pośrednictwa wykonywać za szczególną starannością;
  • kierować się zasadą ochrony interesów osób, na rzecz których wykonywane są czynności;
  • posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej;
  • stale doskonalić kwalifikacje zawodowe.

Powyższe ogólne przepisy ustawy są uszczegółowione w wielu źródłach i opracowaniach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 829 Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.
  2. Centralny Rejestr Pośredników w Obrocie Nieruchomościami - transport.gov.pl (Dostęp: 2013-02-13)