Pożywka Chapmana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Płytka z podłożem Chapmana z wysianymi szczepami: S. aureus, S. epidermidis i Micrococcus sp.

Pożywka Chapmanapożywka typu wybiórczo-różnicującego stosowana do hodowli gronkowców. Wykorzystuje się w niej fakt, że stafylokoki są w stanie rosnąć przy wysokim stężeniu chlorku sodu, w przeciwieństwie do większości bakterii. Staphylococcus aureus i Staphylococcus saprophyticus fermentują mannitol, natomiast Staphylococcus epidermidis nie (element różnicujący pożywki). S. aureus można odróżnić od S. saprophyticus testem na koagulację – po wrzuceniu do krwi pierwszy ścina osocze, drugi nie[1].

Gronkowiec złocisty w warunkach tlenowych i względnie beztlenowych wzrasta w postaci kolonii otoczonych żółtą strefą – zmiana barwy podłoża z różowej na żółtą jest wynikiem rozkładu mannitolu i zakwaszeniu środowiska. Podobnie zachowują się niektóre szczepy Staphylococcus saprophyticus, wykazujące te właściwości w warunkach tlenowych. Staphylococcus epidermidis nie rozkłada mannitolu i rośnie w postaci białych kolonii, nie powodując zmiany barwy pożywki[2].

Poza czynnikami wzrostu (bulion, pepton) agar zawiera również NaCl (zazwyczaj w stężeniu 7,5% dla zahamowania wzrostu bakterii innych niż gronkowce), mannitol oraz czerwień fenolową.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gabriel Virella: Mikrobiologia i choroby zakaźne. Strona 114. ​ISBN 83-85842-59-4​.
  2. A. Różalski: Ćwiczenia z mikrobiologii ogólnej. Skrypt dla studentów biologii. Łódź 1998, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, s. 165

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podstawy mikrobiologii lekarskiej, Leon Jabłoński (red.), Maria Teresa Cybulska, Warszawa: PZWL, 1979, s. 496, ISBN 83-200-0181-1, OCLC 233484049.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.