Gronkowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gronkowce
Staphylococcus aureus Gram.jpg
Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus) w barwieniu metodą Grama
Nazwa systematyczna
Staphylococcus

Gronkowce, stafilokoki, stafylokoki (łac. Staphylococcus, od gr. σταφυλή, staphylē, czyli grona, i κόκκος, kókkos, czyli ziarenko) – rodzaj bakterii zaliczanych do grupy bakterii Gram-dodatnich. Morfologicznie są one ziarenkowcami występującymi w skupiskach przypominających grona, będących wynikiem podziałów w wielu płaszczyznach. Prawie wszystkie gatunki Staphylococcuswzględnymi beztlenowcami (to znaczy rosną w warunkach zarówno tlenowych, jak i beztlenowych).

Systematyka gronkowców[edytuj]

Koagulazododatnie
  • Staphylococcus aureus ssp. aureus
  • Staphylococcus aureus ssp anaerobius
  • Staphylococcus intermedius
  • Staphylococcus hyicus
  • Staphylococcus schleiferi

Bakteriami typowo koagulazododatnimi (wytwarzającymi koagulazę) są szczepy należące do Staphylococcus aureus[1]. Gronkowiec złocisty jest głównym gatunkiem chorobotwórczym człowieka i jest odpowiedzialny za wiele ciężkich zakażeń[2]. Zakażenia nim można podzielić na:

Koagulazoujemne

Wśród gronkowców koagulazoujemnych wyróżnia się:

wrażliwe na nowobiocynę
oporne na nowobiocynę

Niektóre gronkowce koagulazoujemne stanowią prawidłową florę człowieka, na przykład Staphylococcus epidermidis, który może czasami wywoływać zakażenia protez, oraz Staphylococcus saprophyticus, który powoduje zakażenia dróg moczowych u młodych kobiet.

Inne gatunki u człowieka nie odgrywają znaczącej roli, ale niektóre mają znaczenie w weterynarii.

Diagnostyka i leczenie zakażeń gronkowcowych[edytuj]

Gronowce mogą być hodowane na prostych pożywkach, na przykład Chapmana lub Bairda-Parkera, w zwykłych warunkach.

Do antybiotyków przeciwgronkowcowych należą:

Niektóre nowe fagotypy są odporne na penicylinę i tetracykliny.

Przypisy

  1. Maria Lucyna Zaremba, Jerzy Borowski: Mikrobiologia lekarska dla studentów medycyny. Warszawa 1997, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, s. 267
  2. E. Jawetz, L. Melnick, E.A. Adelberg: Przegląd mikrobiologii lekarskiej. Warszawa 1991, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, s. 314
  3. Maria Lucyna Zaremba, Jerzy Borowski: Mikrobiologia lekarska dla studentów medycyny. Warszawa 1997, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, s. 272
  4. a b Centrum Informacji o Leku. Indeks leków – Dalacin C

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.