Polana Głodówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polany. Zobacz też: miejscowość Polana-Głodówka.
Głodówka i widok na Tatry (fragment)

Głodówkapolana położona przy drodze wojewódzkiej nr 960 z Bukowiny Tatrzańskiej nad Morskie Oko[1]. Należy do mezoregionu zwanego Pogórzem Spisko-Gubałowskim. Administracyjnie stanowi odrębną miejscowość typu schronisko turystyczne[2].

Znajduje się na wysokości 1070–1145 m na pochyłym stoku, nieco poniżej kulminacji wzniesienia Cyrhla nad Białką (1158 m). Ma powierzchnię ok. 6 ha i obecnie już coraz mniej jest użytkowana pastersko[3]. Tuż przy drodze znajduje się niewielki parking, zaraz obok, w jej zakolu, znajduje się drugi, większy. Na parkingach tych często zatrzymują się samochody i autobusy wycieczkowe, turyści podziwiają stąd panoramę Tatr z Głodówki. Była ona słynna już w początkach turystyki tatrzańskiej w XIX wieku, wówczas nad Morskie Oko również jeżdżono (furmankami) przez Bukowinę Tatrzańską. O panoramie tej Walery Eljasz-Radzikowski w 1874 pisał: „Objechałem całe Tatry naokoło i przekonałem się, że znikąd się one wspanialej nie przedstawiają”[4].

Nazwa polany pochodzi od nazwiska dawnego jej właściciela (Głód). Polanę wymieniają dokumenty już z 1676, wówczas to król Jan III Sobieski wydał pozwolenie sołtysom miejscowości Groń na wyrobienie tej polany[5]. Obecnie poniżej drogi, na polanie znajduje się kilka stylowych zabudowań góralskich, powyżej drogi jest duży murowany budynek – Schronisko Górskie ZHP "Głodówka" wybudowane w latach 1938-39. Nieco na północ od polany Głodówka znajduje się druga polana – Wyżnia Głodówka z prywatnym schroniskiem turystycznym.

Głodówka i panorama Tatr z Głodówki
Głodówka i panorama Tatr z Głodówki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–04]. 
  3. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2017-05-20].
  4. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  5. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]