Polana Głodówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polany. Zobacz też: miejscowość Polana-Głodówka.
Głodówka i widok na Tatry (fragment)

Głodówkapolana położona przy drodze wojewódzkiej nr 960 z Bukowiny Tatrzańskiej nad Morskie Oko[1]. Należy do mezoregionu zwanego Pogórzem Spisko-Gubałowskim. Administracyjnie stanowi odrębną miejscowość typu schronisko turystyczne[2].

Leży na wysokości 1070–1145 m na pochyłym stoku, nieco poniżej kulminacji wzniesienia Cyrhla nad Białką (1158 m). Ma powierzchnię około 6 ha i obecnie jest coraz mniej użytkowana pastersko[3]. Tuż przy drodze znajduje się niewielki parking, a zaraz obok, w jej zakolu, jest drugi, większy. Na parkingach tych często zatrzymują się samochody i autobusy wycieczkowe; turyści podziwiają stąd panoramę Tatr z Głodówki. Była ona słynna już w początkach turystyki tatrzańskiej w XIX wieku – wówczas nad Morskie Oko również jeżdżono (furmankami) przez Bukowinę Tatrzańską. O panoramie tej Walery Eljasz-Radzikowski w 1874 pisał: Objechałem całe Tatry naokoło i przekonałem się, że znikąd się one wspanialej nie przedstawiają[4].

Nazwa polany pochodzi od nazwiska dawnego jej właściciela (Głód). Pierwszy dokument wymieniający polanę pochodzi z 1676, kiedy to król Jan III Sobieski wydał pozwolenie sołtysom miejscowości Groń na wyrobienie tej polany[5]. Obecnie poniżej drogi na polanie znajduje się kilka stylowych zabudowań góralskich, powyżej drogi stoi duży murowany budynek – Schronisko Górskie ZHP „Głodówka” wybudowane w latach 1938–1939. Nieco na północ od polany Głodówki leży druga polana (Wyżnia Głodówka) z prywatnym schroniskiem turystycznym.

Głodówka i panorama Tatr z Głodówki
Głodówka i panorama Tatr z Głodówki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw nr 29, poz. 200, s. 1867”, 2013–02–15. MAiC. 
  3. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2017-05-20].
  4. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  5. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]