Polana Głodówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polany. Zobacz też: miejscowość Polana-Głodówka.
Głodówka i widok na Tatry (fragment)

Głodówkapolana położona przy drodze wojewódzkiej nr 960 z Bukowiny Tatrzańskiej nad Morskie Oko. Należy do mezoregionu zwanego Pogórzem Spisko-Gubałowskim. Administracyjnie stanowi odrębną miejscowość typu schronisko turystyczne[1].

Znajduje się na wysokości 1070–1145 m na pochyłym stoku, nieco poniżej kulminacji wzniesienia Cyrhla nad Białką (1158 m). Ma powierzchnię ok. 6 ha i obecnie już coraz mniej jest użytkowana pastersko. Tuż przy drodze znajduje się niewielki parking, zaraz obok, w jej zakolu, znajduje się drugi, większy. Na parkingach tych często zatrzymują się samochody i autobusy wycieczkowe, turyści podziwiają stąd panoramę Tatr z Głodówki. Była ona słynna już w początkach turystyki tatrzańskiej w XIX wieku, wówczas nad Morskie Oko również jeżdżono (furmankami) przez Bukowinę Tatrzańską. O panoramie tej Walery Eljasz-Radzikowski w 1874 pisał: „Objechałem całe Tatry naokoło i przekonałem się, że znikąd się one wspanialej nie przedstawiają”

Nazwa polany pochodzi od nazwiska dawnego jej właściciela (Głód). Polanę wymieniają dokumenty już z 1676, wówczas to król Jan III Sobieski wydał pozwolenie sołtysom miejscowości Groń na wyrobienie tej polany. Obecnie poniżej drogi, na polanie znajduje się kilka stylowych zabudowań góralskich, powyżej drogi jest duży murowany budynek – Schronisko Górskie ZHP "Głodówka" wybudowane w latach 1938-39. Nieco na północ od polany Głodówka znajduje się druga polana – Wyżnia Głodówka z prywatnym schroniskiem turystycznym.

Głodówka i panorama Tatr z Głodówki
Głodówka i panorama Tatr z Głodówki


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–04]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.