Jerzy Kondracki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Kondracki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1908
Warszawa
Data i miejsce śmierci 13 kwietnia 1998
Villach
Tytuł naukowy profesor
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Wydział Wydział Geografii i Studiów Regionalnych
Stanowisko profesor zwyczajny
Mapa mezoregionów fizycznogeograficznych Polski Jerzego Kondrackiego na tle ukształtowania terenu i podziału administracyjnego

Jerzy Aleksander Kondracki (ur. 1 listopada 1908 w Warszawie, zm. 13 kwietnia 1998 koło Villach) – polski geograf, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, autor najbardziej znanej regionalizacji fizycznogeograficznej Polski.

Zajmował się przede wszystkim geografią fizyczną i kartografią. Wprowadził i rozwinął w Polsce kompleksowy kierunek badań środowiska przyrodniczego, był uznanym autorytetem w dziedzinie regionalizacji fizycznogeograficznej, miał znaczące dokonania na polu geomorfologii, hydrologii, paleografii, kartografii oraz metodologii geografii fizycznej i regionalnej.

Jako przedstawiciel Polski brał udział w pracach grupy ekspertów ONZ zajmujących się standaryzacją nazw geograficznych. W latach 1977–1985 i 1987–1997 przewodniczył Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Polski (do 1984 pod nazwą Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych Świata).

Był także długoletnim działaczem Polskiego Towarzystwa Geograficznego i Komitetu Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Warszawie, w rodzinie nauczycielskiej[1]. Był uczniem Gimnazjum Władysława IV w Warszawie i harcerzem w działającej tam 17 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej, dzięki której – jak opowiadał później – poznał i polubił geografię.

Studiował geografię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Studia ukończył w 1931 r. Od 1933 r. był asystentem w Zakładzie Geograficznym UW; w 1938 przyznano mu stopień doktora za pracę "Studia nad morfologią i hydrografią Pojezierza Bracławskiego".

W czasie II wojny światowej przebywał w niewoli niemieckiej, w obozie jenieckim Oflag II C w Woldenbergu (obecnie Dobiegniew). W obozie prowadził wykłady geografii dla jeńców.

W 1945 wrócił do Warszawy, gdzie podjął pracę jako adiunkt w Zakładzie Geograficznym UW. W 1952 r. objął Katedrę Geografii Fizycznej w nowo powstałym Instytucie Geograficznym UW. W roku następnym został dziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UW. W 1954 r. nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1969 r., profesora zwyczajnego. W 1970 r. został dyrektorem Instytutu Geografii UW, samodzielnej jednostki na prawach wydziału (utworzonej w poprzednim roku). Gdy w 1977 r. powstał Wydział Geografii i Studiów Regionalnych UW, Jerzy Kondracki został dyrektorem Instytutu Nauk Fizykogeograficznych na wydziale.

Zginął w dziewięćdziesiątym roku życia podczas samotnej wędrówki w Alpach, w okolicach Klagenfurt am Wörthersee, w pobliżu granicy włoskiej.

Upamiętnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1999 ustanowiono medal imienia Jerzego Kondrackiego, przyznawany za zasługi dla Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych UW. Decyzję o przyznaniu medalu podejmuje rada wydziału[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rp.pl, Nauczyciel nauczycieli - Archiwum Rzeczpospolitej, archiwum.rp.pl [dostęp 2017-09-29].
  2. Andrzej Richling. 90 lat geografii w Uniwersytecie Warszawskim. „Prace i Studia Geograficzne”. 40, s. 15-56, 2008. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kondracki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2016-04-10].
  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, red. J. Kapuścik, t. II, Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 1999.
  • Jerzy Kondracki (1908-1998) [Wspomnienie pośmiertne], Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, 44 (1999), nr 3-4, s. 165-170.