Poliarchia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Poliarchia (gr. poli - wiele, arche - władza) - pojęcie stworzone w roku 1953 przez politologa i socjologa Roberta Dahla na określenie nowoczesnej demokracji. Demokracja zapewnia obywatelom możliwość realnego uczestnictwa w polityce. Fundamentalną rolę odgrywa w niej rywalizacja polityczna. Demokracja jest stanem idealnym, a więc nieosiągalnym, można do niego jedynie dążyć[1].

Poliarchia wyznacza instytucjonalne minimum dla funkcjonowania demokracji[2]:

Czynniki stabilizujące:

  • Niewykorzystywanie przemocy w celu zdobycia władzy
  • Pluralistyczne społeczeństwo
  • Ograniczona możliwość występowania różnic kulturowych
  • Obywatelska kultura polityczna
  • Odpowiednie środowisko międzynarodowe

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. D. Robertson, Słownik polityki, Sic!, Warszawa 2009,s. 326.
  2. A. Heywood, Politologia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 40.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]