Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej w Puławach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Miejscowość Puławy
Projektant Adam Procki
Data odsłonięcia 1963
Ważniejsze przebudowy 2012
Położenie na mapie Puław
Mapa lokalizacyjna Puław
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Położenie na mapie powiatu puławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu puławskiego
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej
Ziemia51°25′30,8″N 21°57′07,0″E/51,425222 21,951944

Pomnik Poległych i Pomordowanych w II wojnie światowej w Puławach – pomnik autorstwa Adama Prockiego upamiętniający ofiary II wojny światowej znajdujący się na cmentarzu wojennym przy ul. Piaskowej w Puławach[1]. Pierwotnie praca zaprojektowana została na konkurs na Pomnik Bohaterów Warszawy, gdzie wzbudziła duże zainteresowanie. Według Ireny Grzesiuk-Olszewskiej projekt zwracał uwagę wielkim ładunkiem ekspresji przy zachowaniu spokojnej, wyciszonej formy. Ostatecznie do realizacji wybrano inną pracę, a rzeźba autorstwa Adama Prockiego stanęła w 1963 w Puławach[2]. W roku 2012 pomnik przeszedł renowację[3].

Wypowiedzi na temat pomnika[edytuj | edytuj kod]

W związku z faktem, że praca zaprezentowana była w czasie wystawy projektów przygotowanych na konkurs na Pomnik Bohaterów Warszawy, zachowały się liczne komentarze na jego temat. Tak mówił o nim rzeźbiarz Franciszek Masiak:

To jest symbol walki i symbol muru, który trwa na stanowisku jak ranny żołnierz, pomimo otrzymanych ran nie daje za wygraną. Taki także symbol niezłomnej walki pokazany jest w pięknej rzeźbie kolegi Prockiego, przedstawiającej żołnierza bez nogi, który podnosi rękę z karabinem, dając dowód walki do ostatniego tchu[4].

Pracę pozytywnie ocenił również Stanisław Ledóchowski:

Powstaniec Adama Prockiego jest jak dotąd najlepszą rzeźbą figuralną konkursu… Proponuję: przystąpić do realizacji pierwszej wersji projektu Xawerego Dunikowskiego lub… rzeźby Adama Prockiego.

"Pomnik na cenzurowanym", „Współczesność” nr 2, 16–31 stycznia 1960, za: Irena Grzesiuk-Olszewska: Polska rzeźba pomnikowa w latach 1945-1995. Warszawa: Neriton, 1995, s. 88.,

Także odsłonięcie pomnika w docelowym miejscu spotkało się z życzliwym przyjęciem:

Pomnik poległych to duży sukces artystyczny Adama Prockiego i zasługa mądrych gospodarzy Puław.

„Kultura” nr 26, 8 grudnia 1963, za: Irena Grzesiuk-Olszewska: Polska rzeźba pomnikowa w latach 1945-1995. Warszawa: Neriton, 1995, s. 242.,

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ewa Kozieł: Odnowione pomniki na cmentarzu wojennym przy ul. Piaskowej. um.pulawy.pl, 2012-08-20. [dostęp 24 stycznia 2015].
  2. Irena Grzesiuk-Olszewska: Polska rzeźba pomnikowa w latach 1945-1995. Warszawa: Neriton, 1995, s. 79.
  3. Puławy: Zakończył się remont pomnika na cmentarzu wojskowym. pulawy.naszemiasto.pl, 2012-08-20. [dostęp 24 stycznia 2015].
  4. Irena Grzesiuk-Olszewska: Polska rzeźba pomnikowa w latach 1945-1995. Warszawa: Neriton, 1995, s. 80.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]