Praktyka robotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Praktyka robotnicza – obowiązkowy w czasach PRL element edukacji studentów wyższych uczelni, polegający na skierowaniu ich na miesiąc do pracy na stanowiskach robotników niewykwalifikowanych w firmach państwowych, niekiedy w branżach nie mających nic wspólnego z kierunkiem studiów. Podstawę prawną stanowiła uchwała Rady Ministrów z 16 lutego 1970 [1].

Według ideologicznych założeń praktyki te miały zbliżyć przyszłych inżynierów i magistrów do problemów, z którymi boryka się klasa robotnicza.

Praktyki robotnicze, począwszy od lat 70. XX w. dotyczyły zarówno studentów rozpoczynających studia, jak i studiujących na wyższych latach. W lecie, po egzaminie wstępnym na studia, a przed rozpoczęciem roku akademickiego (1 października) organizowano tzw. praktyki „zerowe”, czyli na „zerowym roku”. Również latem po pierwszym lub po drugim roku studiów, kiedy starano się kierować studentów do pracy w zakładach lub na stanowiska zbliżonych do ich przyszłych kwalifikacji. Praktyki te nazywano „specjalistycznymi”, choć czasem niewiele różniły się od „zerowych”.

Kontrowersje[edytuj]

Ocena z perspektywy czasu wskazuje, że sens istnienia tego rodzaju praktyk był problematyczny podobnie jak ich wartość. Powodowały one bowiem wpajanie w młodych ludziach obrazu nieróbstwa, dezorganizacji i bumelanctwa, ze względu na złą ich organizację. W zakładach zazwyczaj nie oczekiwano od praktykantów specjalnego zaangażowania ani nie przykładano się do procesu ich kształcenia.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]