Prawo Hagena-Poiseuille’a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Prawo Hagena-Poiseuille'a)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo Hagena-Poiseuille’a – prawo fizyczne opisujące zależność między strumieniem objętości cieczy a jej lepkością (która wynika z tarcia wewnętrznego), gradientem ciśnień (który jest bodźcem termodynamicznym powodującym przepływ płynu), a także wielkościami opisującymi wielkość naczynia (długość, promień przekroju poprzecznego).

Przy stacjonarnym (tj. niezmiennym w czasie), laminarnym przepływie nieściśliwego, lepkiego płynu w cylindrycznym przewodzie (tj. w rurze o stałym, kołowym przekroju), strumień objętości przepływu (objętość przepływającego płynu na jednostkę czasu) proporcjonalny jest do gradientu ciśnienia wzdłuż przewodu, a zatem i do różnicy ciśnień na końcach przewodu:

gdzie poszczególne symbole oznaczają:

– strumień objętości przepływu,
– objętość, pochodna objętości względem czasu,
współrzędna walcowa, długość liczona wzdłuż osi przewodu,
– średnia prędkość płynu w kierunku
– promień wewnętrzny przewodu,
– współczynnik lepkości dynamicznej płynu,
– ciśnienie uśrednione w przekroju przewodu,
– gradient ciśnienia wzdłuż osi
– różnica ciśnień na końcach przewodu,
– długość przewodu.

Prawo to odkryli niezależnie od siebie G.H.L. Hagen w roku 1839 i J.L. Poiseuille w latach 1840–1841.