Prawo Kirchhoffa (promieniowanie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo promieniowania cieplnego Kirchhoffa – prawo, zgodnie z którym, w ustalonej temperaturze stosunek zdolności emisyjnej ciała do jego zdolności absorpcyjnej jest uniwersalną funkcją, taką samą dla wszystkich ciał. Ze względów historycznych funkcję tę nazywa się funkcją Kirchhoffa. Ma ona postać

\frac{E(\nu,T)}{A(\nu,T)}=\varepsilon(\nu,T)

gdzie:

E(\nu,T) – zdolność emisyjna ciała w dziedzinie częstości,
A(\nu,T) – zdolność absorpcyjna ciała w dziedzinie częstości,
\varepsilon(\nu,T) – uniwersalna funkcja Kirchhoffa.

Prawo to zostało odkryte w 1859 roku przez Gustawa Kirchhoffa. Z definicji ciała doskonale czarnego, dla którego zdolność absorpcyjna dla każdej częstości i w każdej temperaturze jest równa jedności, wynika, że funkcja Kirchhoffa jest zdolnością emisyjną ciała doskonale czarnego.

A_{CDC}(\nu,T) \equiv 1\,\, \Rightarrow \,\, E_{CDC}(\nu,T) = \varepsilon(\nu,T)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]