Przepiórnik zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przepiórnik zwyczajny
Turnix sylvaticus[1]
(Desfontaines, 1789)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Rodzina przepiórniki
Rodzaj Turnix
Gatunek przepiórnik zwyczajny
Synonimy
  • Tetrao sylvaticus Desfontaines, 1789[2]
  • Turnix sylvatica (Desfontaines, 1789)[3]
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Przepiórnik zwyczajny[4], przepiórnik[4] (Turnix sylvaticus) – gatunek podobnego do przepiórki ptaka z rodziny przepiórników (Turnicidae). Samica jest większa od samca i intensywniej ubarwiona niż on, także ona tokuje. Jest ptakiem lęgowym w południowej Hiszpanii, północno-zachodniej oraz subsaharyjskiej Afryce, w południowo-zachodniej część Półwyspu Arabskiego oraz w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.

Gatunek ten jest zazwyczaj dość trudny do spostrzeżenia. Długość jego ciała wynosi 13–16 cm; samce ważą 32–60 g, a samice – 39–74 g[2]. Pióra koloru brązowego, unika latania. Przepiórnik zwyczajny zamieszkuje zazwyczaj ciepłe trawiaste równiny lub karłowate dżungle. Żywi się insektami oraz nasionami.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Przepiórnik zwyczajny jest blisko spokrewniony z przepiórnikiem cienkodziobym (Turnix maculosus) – dawniej uznawano je za przedstawicieli tego samego gatunku, jednak różnią się barwą upierzenia, dzioba i nóg[2].

Szkic Hugh Whistlera przedstawiający przepiórnika
Jaja przepiórnika

Obecnie wyróżnia się 9 podgatunków T. sylvaticus[2][5]:

  • przepiórnik zwyczajny (T. s. sylvaticus) (Desfontaines, 1789)relikt w południowej Hiszpanii i na północno-zachodnim wybrzeżu Afryki.
  • przepiórnik mały (T. s. lepurana) (A. Smith, 1836) – subsaharyjska Afryka i południowo-zachodni Półwysep Arabski.
  • przepiórnik białobrzuchy T. s. dussumier (Temminck, 1828)Pakistan i Indie po Mjanmę; być może wschodni Iran (niepotwierdzony).
  • T. s. davidi Delacour & Jabouille, 1930Indochiny do południowych Chin i Tajwan.
  • T. s. whiteheadi Ogilvie-Grant, 1897Luzon (północne Filipiny).
  • T. s. nigrorum DuPont, 1976Negros (południowo-środkowe Filipiny).
  • T. s. celestinoi McGregor, 1907Bohol i Mindanao (południowo-wschodnie Filipiny).
  • T. s. suluensis Mearns, 1905archipelag Sulu (na południowy zachód od Mindanao) – wyspa Jolo i być może Sanga-Sanga.
  • T. s. bartelsorum Neumann, 1929Jawa i Bali.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Turnix sylvaticus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Debus, S. & Kirwan, G.M.: Common Buttonquail (Turnix sylvaticus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  3. a b Turnix sylvaticus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Turnicidae Gray,GR, 1840 (1831) - przepiórniki - Buttonquails (Wersja: 2016-11-19). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-28].
  5. P. Rasmussen, D. Donsker (red.): Grebes, flamingos, buttonquail, plovers, painted-snipes, jacanas, plains-wanderer, seedsnipes (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-01-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]