Próg rentowności
Ten artykuł od 2013-03 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Próg rentowności (ang. break-even point) − sytuacja, w której przychody ze sprzedaży pokrywają koszty stałe i koszty zmienne przedsiębiorstwa.
Warunkiem koniecznym obliczenia progu rentowności jest podział kosztów przedsiębiorstwa na koszty stałe (np. amortyzacja jest kosztem stałym) i koszty zmienne (np. energia wykorzystywana w produkcji, materiały, czy też wynagrodzenia pracowników produkcyjnych, o ile rosną one w miarę wzrostu produkcji).
Próg rentowności można wyrazić ilościowo (tzn. ile sztuk produktu trzeba sprzedać), lub wartościowo (tj. jaką wartość musi osiągnąć ta sprzedaż). W progu rentowności firma nie ponosi straty ani też nie osiąga zysku, wynik finansowy jest równy 0. Ale co ważne, w progu rentowności przepływy pieniężne są równe amortyzacji, gdyż jest ona kosztem niepieniężnym (nie wiąże się z nią wypływ gotówki z przedsiębiorstwa).
Próg rentowności oblicza się według poniższych wzorów[1]:
- BEP ilościowy = (koszty stałe)/(cena – koszt jednostkowy zmienny) lub inaczej KS/marża jednostkowa
- BEP wartościowy = BEP ilościowy*cena, lub (KS/marża jednostkowa)*cena
- BEP procentowy = BEP ilościowy/przewidywany popyt*100%
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Anna Juszczak , Jak obliczyć próg rentowności? [online], FRW - Fundusz Regionu Wałbrzyskiego, 16 lutego 2015 [dostęp 2023-05-31] (pol.).