Psychoterapia ericksonowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Psychoterapia ericksonowska to niekonwencjonalna, ateoretyczna, metoda terapii strategicznej, której twórcą był Milton Erickson. Terapia nastawiona jest na skuteczność oddziaływania. Koncentruje się na teraźniejszości i zorientowana jest na przyszłość.

Zadaniem terapeuty jest w tej metodzie skuteczne wywołanie zmian poprzez bezpośrednie lub pośrednie uruchamianie zasobów tkwiących w Kliencie, a w przypadku terapii rodzinnej zasobów poszczególnych członków rodziny, bazując na charakterze relacji między nimi.

Środkami wywoływania zmian są: podkreślanie pozytywnych zmian aspektów relacji; dokonywanie zmian małymi krokami; jeżeli jest to niezbędne, zastosowania strategii pogorszenia tego co ma być zmienione (przepisywanie symptomu).

Nowatorskim założeniem tej metody było, że zrozumienie i wgląd nie są niezbędnymi warunkami zmian, a zakładanie oporu pacjentów przed zmianą jest szkodliwe (jeżeli terapeuta spodziewa się oporu, z pewnością zetknie się z nim).

Podstawowe założenia terapia ericksonowskiej to:[1]

  • koncentracja na tym co jest możliwe, a nie na tym co jest idealne,
  • każdy człowiek dysponuje zasobami, by wydobyć się z choroby,
  • każde zachowanie człowieka, choćby najbardziej naganne, ma u swoich podstaw pozytywne intencje: poczucie bezpieczeństwa, wyładowanie agresji itd.,
  • każdy człowiek podejmuje w danej chwili decyzje, które wydają mu się najlepsze z możliwych i mu dostępnych,
  • nie ma opornych pacjentów, są tylko mało elastyczni terapeuci,
  • każde zachowanie człowieka w jakichś warunkach i czasie (kontekście) jest przydatne,
  • tym co leczy jest obiektywny punkt widzenia,
  • jeśli coś jest w nieświadomości, to w tym momencie jest to najlepsze miejsce dla tej treści,
  • pacjent ponosi odpowiedzialność za terapię.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Depresja, Psychoterapia Ericksonowska, www.depresjaza.pl, 3 sierpnia 2018 [dostęp 2018-08-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walker Wolfgang (2001): Przygoda z komunikacją. Bateson, Perls, Satir, Erickson. Początki NLP. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2001.