Qiu Jin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Qiu.
Qiu Jin
ilustracja
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 秋瑾
Pismo tradycyjne 秋瑾
Hanyu pinyin Qiū Jǐn
Wade-Giles Ch’iu Chin

Qiu Jin (ur. 8 listopada 1875, zm. 15 lipca 1907) – chińska działaczka na rzecz praw kobiet, aktywistka antymandżurska, poetka i nauczycielka.

Pochodziła z arystokratycznej rodziny mieszkającej w Shaoxing[1]. W 1896 roku została wydana za mąż za Wang Tingjuna, z którym miała syna (ur. 1897) i córkę (ur. 1901). W związku z awansem Wanga w 1903 roku przeprowadzili się do Pekinu. Jej relacje z mężem nie układały się zbyt dobrze, wskutek czego w 1904 roku porzuciła rodzinę i wyjechała na dwuletnie studia do Japonii[2]. Tam związała się z ruchem rewolucyjnym kierowanym przez Sun Jat-sena[3]. Po powrocie do kraju pracowała w jednej ze szkół w Zhejiangu. Placówka, założona przez rewolucjonistów, pod przykrywką akademii sportowej zajmowała się de facto szkoleniem przyszłych oddziałów powstańczych[4].

Tworzyła wiersze o zróżnicowanym charakterze, od subtelnych utworów wykorzystujących tradycyjne motywy po proste, zagrzewające do walki i działania[5]. Redagowała Dziennik Kobiet Chińskich (中國女報, Zhongguo Nübao), pierwsze chińskie pismo o feministycznym charakterze[6]. Występowała przeciwko krępowaniu stóp i aranżowanym małżeństwom, nosiła męskie ubrania[7].

6 lipca 1907 roku jej kuzyn Xu Xilin dokonał zamachu na gubernatora prowincji Anhui. W kilka dni później Qiu została aresztowana, oskarżona o udział w przygotowaniach do antyrządowego powstania i ścięta publicznie w centrum Shaoxing[8]. Po śmierci stała się jednym z symboli ruchu republikańskiego. Pochowana jest nad Jeziorem Zachodnim w Hangzhou[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Yan Haiping: Chinese Women Writers and the Feminist Imagination, 1905-1948. New York: Routledge, 2006, s. 33. ISBN 0-415-23288-0.
  2. Lily Xiao Hong Lee, A. D. Stefanowska: Biographical Dictionary of Chinese Women. T. 1. Armonk, New York: M. E. Sharpe, 1998, s. 175. ISBN 0-7656-0043-9.
  3. Louise P. Edwards: Gender, Politics, and Democracy: Women's Suffrage in China. Stanford, California: Stanford University Press, 2008, s. 61. ISBN 978-0-8047-5688-4.
  4. Fan Hong: Footbinding, Feminism, and Freedom: The Liberation of Women's Bodies in Modern China. London: Frank Cass, 1997, s. 93. ISBN 0-7146-4633-4.
  5. Historia nowożytna Chin. Warszawa: Wyd. "Książka i Wiedza", 1979, s. 684.
  6. Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 49. ISBN 83-88542-68-0.
  7. Erika A. Kuhlman: A to Z of Women in World History. New York: Infobase Publishing, 2002, s. 51. ISBN 0-8160-4334-5.
  8. J.A. Mangan, Fan Hong: Freeing the Female Body: Inspirational Icons. London: Routledge, 2001, s. 44-45. ISBN 0-7146-8129-6.
  9. Kang-i Sun Chang, Haun Saussy: Women Writers of Traditional China: An Anthology of Poetry and Criticism. Stanford, California: Stanford University Press, 1999, s. 658. ISBN 978-0-8047-3231-4.