Rejon zelwieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
zelwieński
Зэ́львенскі раён
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Siedziba Zelwa
Powierzchnia 869,69 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

19 000Red Arrow Down.svg
• gęstość 21,8 os./km²
Nr kierunkowy +375-15-64
Kod pocztowy 231 9хх
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba osiedli typu miejsckiego 1
Liczba sielsowietów 9
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Rejon zelwieński[1] (biał. Зэ́львенскі раён, Zelwienski rajon, ros. Зе́львенский райо́н, Zielwienskij rajon) – rejon w zachodniej Białorusi, w obwodzie grodzieńskim.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Rejon zelwieński ma powierzchnię 869,69 km². Lasy zajmują powierzchnię 153,80 km², bagna 14,54 km², obiekty wodne 20,58 km²[2]. Graniczy od zachodu z rejonem wołkowyskim, od północy z rejonem mostowskim, od północnego wschodu na krótkim odcinku z rejonem zdzięciolskim, od wschodu z rejonem słonimskim, a od południa z rejonem prużańskim obwodu brzeskiego[3].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Największym ośrodkiem przemysłowym rejonu jest osiedle typu miejskiego Zelwa, w którym ok. 2/3 stanowi przemysł spożywczy, 1/5 lekki, a pozostały – produkcja materiałów budowlanych. Ponadto w północnej części rejonu, w miejscowości Dereczyn występuje drobny przemysł spożywczy. Na terenie rejonu istnieją dwa ośrodki przemysłu wydobywczego: w Koszełach na południu pozyskiwane są mieszanki żwirowo-piaskowe, zaś na północy zakłady "Podgruszanskoje" wydobywają piasek budowlany. Na południowych przedmieściach Zelwy budowana jest obecnie elektrociepłownia[4].

Przez rejon ze wschodu na zachód przechodzi gazociąg ze Słonima do Polski i Niemiec[4].

W północnej części rejonu szczególnie intensywnie uprawiane są buraki cukrowe[4].

Ludność[edytuj | edytuj kod]

  • W 2009 roku rejon zamieszkiwało 19 119 osób, w tym 7 396 w osiedlu typu miejskiego i 11 723 na wsi[5].
  • 1 stycznia 2010 roku rejon zamieszkiwało ok. 19 000 osób, w tym ok. 7 400 w miastach i ok. 11 600 na wsi[6].

Przypisy

  1. Zmiany wprowadzone na 68. posiedzeniu Komisji (22 lutego 2012 roku)
  2. Gosudarstwiennyj ziemielnyj kadastr po sostojaniju na 1 janwaria 2011 g. (ros.). Państwowy Komitet ds. Nieruchomości Republiki Białorusi. [dostęp 2011-05-15].
  3. Politiko–administratiwnaja karta. W: pod red. R. A. Żmojdiaka: Gieografija Biełarusi. Atłas. 10 kłass. s. 4.
  4. 4,0 4,1 4,2 Grodnienskaja obłast′. Ekonomiczeskaja karta. W: pod red. R. A. Żmojdiaka: Gieografija Biełarusi. Atłas. 10 kłass. s. 59.
  5. Pieriepiś nasielenija Riespubliki Biełaruś 2009 goda. Czislennost′ nasielenija obłastiej i rajonow. Grodnienskaja (ros.). Narodowy Komitet Statystyczny Republiki Białorusi. [dostęp 2011-05-17].
  6. Czislennost′ nasielenija po Riespublikie Biełaruś, obłastiam i g. Minsku (tysiacz czełowiek) na 1 janwaria 2010 goda (ros.). Narodowy Komitet Statystyczny Republiki Białorusi. [dostęp 2011-05-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]