Rheintochter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rheintochter R 1
Ilustracja
Rheintochter R 1 w Deutsches Museum w Monachium
Państwo III Rzesza III Rzesza
Producent Rheinmetall-Borsig
Rodzaj pocisk rakietowy ziemia-powietrze
Przeznaczenie rakietowy pocisk przeciwlotniczy
Data konstrukcji 1941
Lata produkcji 1943-1945
Operacyjność 1943-1945
Długość 6,29 m ?
Średnica 5,1 m ?
Rozpiętość 2,64 m ?
Masa 1750 kg
Napęd silnik rakietowy na paliwo stałe
Prędkość 1296 km/h
Zasięg 16 000 m
Naprowadzanie radiowe metodą trzech punktów
Masa głowicy 22,5 kg materiału wybuchowego
Typ głowicy odłamkowo-burząca
Rheintochter R 3F
ilustracja
Państwo III Rzesza
Producent Rheinmetall-Borsig
Rodzaj pocisk rakietowy ziemia-powietrze
Przeznaczenie rakietowy pocisk przeciwlotniczy
Data konstrukcji 1941
Lata produkcji 1944-1945
Operacyjność 1944-1945
Długość 5,00 m ?
Średnica 0,55 m
Rozpiętość 3,00 m
Masa 1555 kg ?
Napęd silnik rakietowy na paliwo ciekłe
Prędkość 1480 km/h
Zasięg 19 000 m
Naprowadzanie radiowe
Masa głowicy 100-150 kg materiału wybuchowego
Typ głowicy odłamkowo-zapalająca

Rheintochter (niem.) Córa Renu – kierowany pocisk rakietowy ziemia-powietrze opracowany przez niemiecką firmę Rheinmetall-Borsig.

Prace nad tym pociskiem rozpoczęto w 1941 roku. Była to rakieta dwustopniowa, kierowana za pomocą fal radiowych, która służyć miała jako skuteczny środek obrony przeciwlotniczej. Pracowano nad kilkoma wersjami pocisku (R 1, R2 i R 3), które docelowo miały osiągać pułap do 14 km. Pierwszy prototyp wzniósł się w powietrze jesienią 1943, a od 1944 roku główną placówką doświadczalną była Łeba - tzw. Małe Peenemünde.

W skonstruowanej jako pierwsza podźwiękowej wersji Rheintochter, oznaczonej R 1, paliwem silników obu stopni był proch bezdymny, dwunitrodwuglikol. Silnik pierwszego stopnia rakiety, umieszczony za kadłubem drugiego stopnia, pracował 0,6 sekundy i wyposażony był w siedem dysz wylotowych. Do jego korpusu przymocowane były cztery stateczniki ze sklejki.

Po zakończeniu pracy silnika pierwszego stopnia następowało rozdzielenie członów rakiety i uruchomienie silnika drugiego stopnia. Jego czas pracy wynosił 10 sekund. Obok sześciu dysz wylotowych rozmieszczonych dookoła kadłuba znajdowało się sześć skrzydeł wykonanych ze sklejki. Według niektórych opracowań 1/3 cięciwy skrzydeł pokryta była blachą, która służyła za antenę odbiorczą. Głowica bojowa znajdowała się w tylnej części kadłuba, zaś zapalnik zbliżeniowy i przedział kierowania zlokalizowano z przodu - sterowanie pociskiem zapewniały cztery płytowe stateczniki w układzie kaczki.

Pocisk wersji R 1 okazał się jednak nieudany ze względu na zbyt niskie osiągi, stąd też w późniejszym okresie użyto go jedynie do prób układów kierowania itp.

W rozwojowej wersji naddźwiękowej Rheintochter, oznaczonej jako R 3, której pierwszy prototyp wzniósł się w powietrze w końcu 1944 roku, w celu zwiększenia osiągów (prędkości i pułapu) zmieniono układ napędowy. Pierwszy stopień rakiety tworzyły dwa silniki, umieszczone po bokach kadłuba drugiego stopnia - ich czas pracy wynosił 0,9 sekundy, po czym następowało ich odrzucenie. Drugi stopień rakiety napędzany był silnikiem na ciekłe materiały pędne. Utleniaczem była mieszanina kwasu siarkowego i azotowego, oznaczana jako Sv-Stoff Salbei, zaś paliwem był eter winyloizobutylowy nazwany Visol lub mieszanina ksylidyny i trójetyloaminy - Tonka. Czas pracy silnika wynosił 43 sekundy. Głowicę bojową zlokalizowano tym razem pośrodku kadłuba, pomiędzy zbiornikami materiałów pędnych a liczbę skrzydeł zredukowano do czterech.

Ze względu na problemy z dopracowaniem tego napędu zdecydowano się powrócić do silnika drugiego stopnia na stały materiał pędny - tę wersję pocisku oznaczono R 3P, w odróżnieniu od wersji na paliwo ciekłe R 3F. Układ drugiego stopnia tej odmiany nawiązywał do zastosowanego w pocisku R 1 - z głowicą bojową zlokalizowaną za silnikiem zajmującym środkową część kadłuba. Także i w tym przypadku napotkano jednak na kłopoty z konstrukcją silnika (wynikłe z jego dużych rozmiarów) i najprawdopodobniej do końca wojny żaden z pocisków R 3P nie otrzymał docelowej jednostki napędowej.

Program Rheintochter anulowany został ostatecznie w dniu 6 lutego 1945 ze względu na nieperspektywiczność. Do tego czasu odpalono w ramach testów 51 rakiet w wersji R 1 i siedem R 3P - żaden pocisk Rheintochter nie został użyty bojowo.

Bibliografia[edytuj]

  • Burakowski T., Sala A.: Rakiety i pociski kierowane, cz. 1. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1960.
  • Griehl M.: Deutsche Flakraketen bis 1945. Wölfersheim-Berstadt: Podzun-Pallas Verlag, 2002.
  • Kotarski L.: Łeba - wojenne tajemnice. Stacja Doświadczalna 1941-1945. Konin: JMK, 2000.

Zobacz też[edytuj]