Robert Henry Sale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Henry Sale
Ilustracja
major general generał dywizji major general generał dywizji
Data urodzenia 19 września 1782
Data śmierci 21 grudnia 1845
Przebieg służby
Siły zbrojne British Army
Jednostki 36 pułk piechoty; 13 pułk piechoty; Armia Indusu
Główne wojny i bitwy * I wojna brytyjsko-birmańska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Robert i Florentia Sale

Robert Henry Sale GCB (ur. 1782, zm. 21 grudnia 1845) – brytyjski wojskowy.

W 1795 r. wstąpił do 36 pułku piechoty. W 1798 r. rozpoczął służbę w Indiach jako porucznik 12 pułku piechoty. Uczestniczył w walkach z Tipu Sultanem oraz w wyprawie przeciwko Dhundii pod komendą pułkownika Arthura Wellesleya. W 1806 r. został awansowany do stopnia kapitana. W latach 1808-1809 brał udział w walkach z radża Travacore. W 1810 r. brał udział w wyprawie na Mauritius. Później został majorem 13 pułku piechoty, z którym pozostał związany przez resztę życia.

Podczas I wojny birmańskiej (1823-1826) dowodził 13 pułkiem. Brał udział w zdobyciu Rangunu. Podczas jednej z bitew zabił w pojedynku dowódcę przeciwnika. Następnie w stopniu podpułkownika dowodził brygadą i został ranny w bitwie pod Malown w 1826 r. Za swoją postawę otrzymał Order Łaźni. Po wybuchu I wojny afgańskiej został dowódcą brygady w Armii Indusu. Osobiście prowadził szturm na twierdzę Ghazni w lipcu 1839 r., podczas którego został ranny. Otrzymał wówczas Krzyż Komandorski Orderu Łaźni. Jako drugi w komendzie w Armii Indusu prowadził wiele lokalnych operacji. Podczas jednej z nich, w listopadzie 1840 r., pojmano wrogiego Brytyjczykom chana Afganistanu Dosta Mohammada.

W czasie brytyjskiej okupacji Kabulu Sale'owi towarzyszyła żona Florentia i córka. W październiku 1841 r. brygada Sale otrzymała rozkaz wymarszu do Peszawaru. Żona i córka Sale'a pozostały w Kabulu, w którym 2 listopada wybuchło antybrytyjskie powstanie. Obie kobiety dostały się do afgańskiej niewoli podczas odwrotu Armii Indusu z Kabulu. Oddział Sale'a był również atakowany przez Afgańczyków i Sale zatrzymał się w Dżalalabadzie. Tam 13 stycznia 1842 r. przybył dr William Brydon, który poinformował Sale'a o zagładzie Armii Indusu.

Wkrótce Dżalalabad został oblężony przez Afgańczyków. Na początku kwietnia rozeszły się pogłoski, że maszerująca na odsiecz „Armia Retrybucyjna” generała Pollocka zawróciła z drogi. Wówczas Sale wyprowadził swoich żołnierzy za mury twierdzy i uderzył na obóz afgański odnosząc zwycięstwo i zmuszając wroga do odwrotu do Kabulu. Kilka dni później nadeszła armia Pollocka. Za obronę Dżalalabadu Sale otrzymał Krzyż Wielki Orderu Łaźni i podziękowania od parlamentu.

Oddział Sale'a brał udział w dalszych walkach wojny. 15 września wkroczył do Kabulu. 17 września został wysłany razem z Richmondem Shakespearem w celu uwolnienia brytyjskich jeńców, którzy byli transportowani do Bamian. Wśród tych jeńców była żona i córka Sale'a. Wszyscy jeńcy zostali uwolnieni i doprowadzeni do Kabulu.

W 1845 r. Sale był kwatermistrzem generalnym armii sir Hugh Gougha. Brał udział w I wojnie z Sikhami. W bitwie pod Mudki został śmiertelnie ranny i zmarł 21 grudnia 1845 r.

Florentia, lady Sale, wydała w 1843 r. swoje wspomnienia z niewoli afgańskiej, pt. A Journal of the Disasters in Afghanistan: A Firsthand Account by One of the Few Survivors.

Linki zewnętrzne[edytuj]