Rudolf Indruch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Indruch
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1892
Lwów
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1927
Lwów
Odznaczenia
Medal Niepodległości Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Rudolf Indruch (ur. 7 lutego 1892 we Lwowie, zm. 27 stycznia 1927 tamże) – architekt, kapitan saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Czeszki i Słowaka Jana Indrucha[1]. W 1910 ukończył VII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C. K. I Wyższej Szkole Realnej we Lwowie[2].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 95[3]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[4]. Brał udział w obronie Lwowa w trakcie trwającej wojny polsko-ukraińskiej[5]. W 1920 bronił miasta przed bolszewikami. Ciężko ranny w wyniki postrzału w płuco, do końca życia chorował na gruźlicę.

1 czerwca 1921, w stopniu kapitana, pełnił służbę w Dziale Budowlano-Kwaterunkowym Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk saperów w Przemyślu[6]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 129. lokatą w korpusie oficerów rezerwy inżynierii i saperów[7]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 pułku saperów wielkopolskich w Poznaniu[8].

Został inżynierem architektem[5]. Był autorem projektu Cmentarza Obrońców Lwowa, wybranego drogą konkursu w 1921. Pomimo formalnego braku wykształcenia (nie miał obronionej pracy magisterskiej), lecz dzięki włożonej ciężkiej pracy i zapałowi wygrał konkurs na projekt cmentarza Orląt oraz Pomnik Obrońców Lwowa na Persenkówce[9]. Projekt cmentarza wykonał, nie pobierając żadnej opłaty.

Zdaniem współczesnych z jego dziełem „mogą być porównywane tylko drewniane cmentarze w Beskidzie Niskim” zaprojektowane przez słowackiego architekta Dušana Jurkoviča[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Nicieja. Cmentarz Obrońców Lwowa. 1990. s. 466
  2. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1909/10. Lwów: 1910, s. 70, 71.
  3. a b Ranglisten 1918 ↓, s. 783.
  4. Ranglisten 1918 ↓, s. 283.
  5. a b Semper fidelis ↓, s. Tab. 212.
  6. Spis oficerów 1921 ↓, s. 343, 659.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 916.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 887.
  9. Semper fidelis ↓, s. Tab. 212, 235.
  10. Przemysław Włodek, Adam Kulewski. Lwów. 2006. s. 240
  11. M.P. z 1938 r. nr 93, poz. 143.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]