Rym męski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rym męski:

  • Pod względem związku z akcentem – rym, któremu towarzyszy akcent oksytoniczny (przypadający na sylabę końcową wyrazu), np.:
Szła z mlekiem w piersi w zielony sad
Aż ją w olszynie zaskoczył gad.
Skrętami dławił, ująwszy wpół
Od stóp do głowy pieścił i truł.
Bolesław Leśmian, Gad (fragment)
  • Pod względem przestrzeni rymowej jest to rym, którego przestrzeń rymowa obejmuje zazwyczaj tylko pół sylaby, np.:
drg-ań  –  łk-ań

dlatego jest nazywany również rymem półzgłoskowym.

W wersyfikacji polskiej rym męski występuje o wiele rzadziej niż żeński[1]. Podobnie się dzieje w poezji włoskiej. W wersyfikacji rosyjskiej i niemieckiej oba typy rymów są równouprawnione, a w metryce angielskiej rym męski zdecydowanie dominuje. Używanie, a zwłaszcza nadużywanie rymów męskich w wierszu polskim jest przeważnie ostro krytykowane[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. porównaj Wiktor Jarosław Darasz, Rym, [w:] tenże, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 185-192.
  2. Ewa Miodońska-Brookes, Adam Kulawik, Marian Tatara, Zarys poetyki, Warszawa 1980, s. 432.