Sępnik pstrogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sępnik pstrogłowy
Cathartes burrovianus[1]
Cassin, 1845
Sępnik pstrogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd kondorowe
Rodzina kondorowate
Rodzaj Cathartes
Gatunek sępnik pstrogłowy
Podgatunki
  • C. b. burrovianus Cassin, 1845
  • C. b. urubutinga Pelzeln, 1861
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Terytorium w sezonie lęgowym

Sępnik pstrogłowy[3] (Cathartes burrovianus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kondorowatych (Cathartidae).

Występowanie[edytuj]

Sępnik pstrogłowy zamieszkuje w zależności od podgatunku[4][5]:

  • C. burrovianus burrovianus – południowo-wschodni Meksyk do środkowej Kolumbii i północno-zachodniej Wenezueli,
  • C. burrovianus urubutinga – południowo-wschodnia Kolumbia do Gujany na południe do północno-wschodniej Argentyny i Urugwaju.

Systematyka[edytuj]

Takson po raz pierwszy opisany przez Cassina w 1845 roku[6]. Jako lokalizację holotypu autor wskazał okolice Veracruz w Meksyku[6]. Nazwa rodzajowa Cathartes pochodzi od słowa kathariz (ōκαθαριζω), dopełniacz kathartēs (καθαρτης) oznaczającego w języku greckim czyściciela, oczyszczanie, czyszczenie[7]. Nazwa gatunkowa upamiętnia Dr Marmaduke Burrougha, amerykańskiego lekarza i przyrodnika[8]. Takson siostrzany z C. melambrotus[5]. Wyróżniono dwa podgatunki różniące się tylko wielkością[4][5][a].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 53-66 cm, masa ciała 950-1550 g, rozpiętość skrzydeł 150-165 cm[9][5]. Stosunkowo niewielki, nadrzewny kondor o czarnym upierzeniu. Naga skóra na głowie i szyi o zmiennej barwie. U niedojrzałych ptaków upierzenie bardziej brązowe[5].

Ekologia[edytuj]

Zamieszkuje głównie łąki, sawanny i llanos[5]. Żywi się padliną małych zwierząt, włącznie z rybami[5] chodź raz zaobserwowano go również na padlinie delfina długoszczękiego[10]. Bardzo mało informacji na temat rozrodu i wychowania młodych. Gniazdo znajduje się w otworach dużych drzew. Samica składa 2 jaja[5]. Pisklęta mają dużo puchu i ciemne, nagie głowy[5].

Status i ochrona[edytuj]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[2]. Stan populacji słabo poznany ale wydaje się być stabilna i stosunkowo liczna[5]. Brak danych na temat zagrożeń.

Uwagi

  1. Zobacz w infoboksie

Przypisy

  1. Cathartes burrovianus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b BirdLife International 2012. Cathartes burrovianus. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2016-1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-08-31]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Cathartidae Lafresnaye, 1839 - kondorowate - New World Vultures (Wersja: 2015-09-05). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-08-31].
  4. a b F. Gill, D. Donsker: New World vultures, Secretarybird, kites, hawks & eagles (ang.). IOC World Bird List: Version 6.3. [dostęp 2016-08-31].
  5. a b c d e f g h i j Houston, D., Kirwan, G. M., Bonan, A., Boesman, P.: Lesser Yellow-headed Vulture (Cathartes burrovianus). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-11-11]. (ang.)
  6. a b J. Cassin. Description of a new Vulture, in the Museum of the Academy of Natural Sciences, of Philadelphia. „Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia”. 2, s. 212, 1845 (ang.). 
  7. Jobling, J. A.: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-11-07]. (ang.)
  8. Jobling, J. A.: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-11-07]. (ang.)
  9. James Ferguson-Lees, David A. Christie: Raptors of the World. Londyn: Christopher Helm, 2001, s. 309. ISBN 0618127623. (ang.)
  10. Lemon, W. C.. Foraging behavior of a guild of Neotropical vultures. „The Wilson Bulletin”. 103 (4), s. 698-702, 1991 (ang.).