Słowicza podłoga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Słowicza podłoga (jap. 鴬張り Uguisu-bari[1], zw. także "śpiewająca podłoga") - specjalna konstrukcja podłóg korytarzy w siedzibach japońskich władców, chroniąca przed próbą niepostrzeżonego i niepożądanego wtargnięcia do zamkowych komnat.

Podłogi te były projektowane tak, aby pod wpływem nacisku, specjalnie zamontowane gwoździe wydawały dźwięk przypominający ćwierkanie wierzbówki japońskiej (jap. 鴬 uguisu[2], Cettia diphone). Ze względu na podobieństwo ptaków, zarówno na angielski (ang. nightingale[3]) jak i na polski, tłumaczenie nazwy podłogi pochodzi od słowika rdzawego (Luscinia megarhynchos). Najbardziej znanym przykładem konstrukcji takich korytarzy jest zamek Nijō (Nijō-jō) w Kioto wzniesiony przez Shōgunów z rodu Tokugawa, jako jedna z jego siedzib. Można je także napotkać w świątyni Chion-in, również w dawnej stolicy Japonii.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]